Εκπαίδευση, μήλο, βιβλία

Πόλεμος συναισθημάτων (της Τάνιας Ώττα)

Τάνια Ώττα - δημοσιογράφοςΈφτασε η εποχή που η χαρά, η ικανοποίηση και ο ενθουσιασμός προσπαθούν να συμβαδίσουν με το άγχος, την αγωνία και τον προβληματισμό για το αύριο. Το τέλος του καλοκαιριού έχει ταυτιστεί με την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, μία περίοδο που παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί περιμένουν αγωνιωδώς, να δουν εάν οι κόποι τους καρποφόρησαν.

Δυστυχώς, οι κοινωνικές και κυρίως οι οικονομικές συνθήκες της εποχής μας δεν αφήνουν πολλές επιλογές στους νέους, αναγκάζοντας πολλούς μαθητές είτε να δηλώνουν σχολές που δεν αποτελούν την πρώτη τους επιθυμία αλλά θεωρούν ότι θα εξασφαλίσουν πιο εύκολα μία θέση εργασίας, είτε να επιλέγουν σχολές με κριτήριο την απόσταση, προσπαθώντας να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στον τόπο κατοικίας τους, είτε στον τόπο που σπουδάζει άλλο μέλος της οικογένειας για να περιοριστούν τα έξοδα.

Διάβασε περισσότερα

Εφημερίδες

Είναι κάτι παιδιά… (του Κωσταντίνου Τζέκη)

Είναι κάτι παιδιά που τρελαίνουν τους εγκληματολόγους, τους κοινωνιολόγους τους κάθε μορφής σπουδαγμένους.

Είναι κάτι παιδιά, που τρέχουν ολημερίς για τον επιούσιο, που τρέφουν γονείς και αδέλφια, που δεν σηκώνουν κεφάλι, που προσπαθούν για τον επιούσιο, χωρίς ανάσα και σταματημό.

Είναι κάτι παιδιά, που η επιστήμη και οι τέχνες και ο αθλητισμός τα έχουν κατακυριεύσει και προσπαθούν να ανέβουν τη σκάλες της επιτυχίας και της δημόσιας αναγνώρισης και της κοινωνικής τους προόδου και γιατί όχι της ευημερίας.

Διάβασε περισσότερα

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δυο γιαγιάδες (χιουμοριστικό της Μαρίας Σκαμπαρδώνη)

Δύο γιαγιάδες,  ηλικίας γύρω στα 70,συνήθιζαν να κάθονται σε ένα παγκάκι και να παρατηρούν τα δέντρα, τους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα στους δρόμους. Ώσπου ξεκίνησαν να μιλάνε για όλα όσα τους απασχολούσαν…

  • Μεγαλώσαμε, μεγαλώσαμε. Βλέπω τα παιδιά στο σχολείο και θυμάμαι τις ημέρες που και εγώ ήμουν μαθήτρια.
  • Άστα , άστα. Και εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πότε άσπρισαν τα μαλλιά μου.
  • Εντάξει, χρυσή μου, εσύ είσαι και μεγαλύτερη από εμένα, πώς να το κάνουμε. Κάποια χρονάκια παραπάνω τα έχεις.

Διάβασε περισσότερα

Παζλ - Εκπαίδευση

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα μεγάλο σχολείο…

Έχετε αναρωτηθεί πώς ξεκινάει η σχέση μας με την εκπαίδευση; Ξεκινάει με μια έκθεση στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού με θέμα «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω» και κορυφώνεται με την ερώτηση «σε ποια σχολή πέρασες;». Το μόνο σίγουρο είναι πως αν γινόταν να μαζέψουμε όλες εκείνες τις παιδικές εκθέσεις που γράφτηκαν και να τις συγκρίνουμε με τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία του καθενός, πολύ λιγα ή μάλλον ελάχιστα θα ήταν τα παιδικά όνειρα που κατάφεραν τελικά να συμβαδίσουν με την ενήλικη πραγματικότητα.

Διάβασε περισσότερα

Παιδιά - πόλεμος - Συρία

«Τα παιδιά είναι παιδιά…» – ΗΧΩλόγιο

“Σαν ήμουνα μικρός, καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου, δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο…. “
– Νικηφόρος Βρεττάκος

«Σε αιματηρές μάχες ενεπλάκησαν το πρωί του Σαββάτου ο στρατός της Συρίας και οι αντάρτες, στο αποφασιστικής σημασίας πολεμικό μέτωπο στην ανατολική Γούτα, καθώς η προώθηση των στρατιωτικών κυβερνητικών δυνάμεων έχει χωρίσει την περιοχή σε τρεις ζώνες ελέγχου, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις πολεμικές συγκρούσεις που ξέσπασαν πριν από τρεις εβδομάδες στην ανατολική Γούτα, η οποία τελούσε υπό τον έλεγχο των ανταρτών, κοντά στη Δαμασκό, σκοτώθηκαν περισσότεροι από 1.100 άμαχοι, ανάμεσά τους και 240 παιδιά…»

Διάβασε περισσότερα

Αγιογραφία - Άγιοι - 29 Δεκεμβρίου

Αν ο Θεός υπάρχει, γιατί επιτρέπει το κακό; (του Γεώργιου Τρυφωνόπουλου)

Στις 29 Δεκεμβρίου η εκκλησία εορτάζει τους πρώτους μάρτυρες της εποχής του Χριστού, τα δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια που σφαγιάστηκαν κατόπιν εντολής του Ηρώδου στην Βηθλεέμ, την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός. Βλέποντας ότι είχε ξεγελαστεί από τους Μάγους (Μτθ.2,16-18), ο βασιλιάς διέταξε την θανάτωση όλων των παιδιών από ηλικίας μιας μέρας (0) μέχρι δυο ετών. Θρήνοι και μητρικοί αναστεναγμοί κύκλωσαν την μικρή κωμόπολη Βηθλεέμ κι αυτή η πράξη έμελε να καταγραφή στην ιστορία, ως μια από τις πιο αποτρόπαιες, ενώ ο Ηρώδης σε παγκόσμιο σύμβολο παιδοκτόνου, που χρησίμευε ως παραλληλισμός για καθένα άνθρωπο, που θα διέπραττε παρόμοιες πράξεις.

Ο Θεός άνθρωπος στη γη, για να σώσει και να κάνει θεό τον άνθρωπο. Έρχεται να φέρει την ειρήνη στο κόσμο, να διαλύσει το σκοτάδι, να φωτίσει τις αξημέρωτες καρδιές. Ήλθε να σώσει και ν’ ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό, να τον θεώσει. Μα όμως με τον ερχομό του 14000 αθώα πλασματάκια βρίσκουν φρικτό θάνατο, 14000 μάνες θρηνούν απαρηγόρητες. Στοιχεία που δεν διαφέρουν και πολύ από σημερινούς απολογισμούς εμπόλεμων καταστάσεων. Ποία ειρήνη έφερε ο Χριστό, Θεός γεμάτος αγάπη, τόσο ανάλγητος, τόσο μικρόψυχος να μην βλέπει τον πόνο, να μην σταματά με μιας την καταστροφική μανία του Ηρώδη! Τα λόγια θα μπορούσαν και σήμερα μ’ άλλο περιεχόμενο να τοποθετηθούν στα στόματα μας, που είναι ο Θεός στα παιδιά της Αφρικής, σ’ αυτά των πολέμων, στους εκατομμύρια πρόσφυγες, στους νέους που πεθαίνουν, στους καλούς κι ωραίους σαν παιδιά ανθρώπους που φεύγουν!

Διάβασε περισσότερα

Συνέντευξη με μητέρες παιδιών με αναπηρία

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΏ Φλώρινας στις 10 Ιουνίου 2009.

Στη χώρα μας οι άνθρωποι μετριούνται με δύο μέτρα και ζυγίζονται με δύο σταθμά. Την ίδια στιγμή που προνομιούχοι γονείς στήνουν off shore εταιρίες στο εξωτερικό για να αποφύγουν τη φορολογία και να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, κάποιοι άλλοι γονείς με νύχια και με δόντια αγωνίζονται για να πετύχουν τα αυτονόητα. Σήμερα φιλοξενούμε μητέρες παιδιών με Αναπηρία.

Τί ένιωσες όταν σου ανακοίνωσαν ότι το παιδί σου δεν είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά; Υπήρχε κάποιος φορέας στον οποίο μπορούσες να στραφείς για να σε βοηθήσει να αποδεχτείς το γεγονός, να σε στηρίξει ψυχολογικά;

Αγνή Σιδηροπούλου: Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο! Εγώ, και αυτό είναι τραγική ειρωνεία, έχω την ειδικότητα της επισκέπτριας υγείας και η πτυχιακή μου είχε σαν θέμα το αυτιστικό παιδί. Οι εργασίες μου των εξαμήνων, είχαν σαν θέμα το σπαστικό παιδί και τα παιδιά με ψυχικές διαταραχές. Ήξερα τι σημαίνει παιδί με αναπηρία. Όταν όμως η αναπηρία χτύπησε τη δική μου πόρτα, τότε ήταν που έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα όμως την τύχη να γεννηθεί το παιδί μου στη Γερμανία. Το επίπεδο του συστήματος υγείας εκεί, δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας. Η προσέγγιση, η κοινωνική πρόνοια, η στήριξη των οικογενειών και ειδικά της μάνας, που αρνείται να δεχτεί το γεγονός ότι το παιδί της δεν είναι όπως τα άλλα παιδιά, γίνεται από έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό. Παρ’όλα αυτά, πέρασαν πέντε μέρες για να δεχτώ να δω το παιδί μου. Παρακολούθησα προγράμματα ψυχοθεραπείας με ένα ολόκληρο τιμ γιατρών να με στηρίζει. Οχτώ μήνες έμεινε το παιδί μου στην εντατική και εγώ γυμνή, το κρατούσα πάνω στο σώμα μου, συνδεδεμένη με όλα τα μόνιτορ για να με νιώθει, για να καταλαβαίνει, να νιώθει αυτό που ένιωθε όταν ήταν στο ενδομήτριο, να νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, όλες μου τις λειτουργίες και όλα μου τα συναισθήματα και να μην αισθάνεται αποκομμένο. Εκεί κατάλαβα ότι το αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, και είμαι σίγουρη ότι με ένιωθε, με καταλάβαινε και αυτό. Όταν το αγκάλιαζα ηρεμούσαν όλες οι ενδείξεις στα μόνιτορ. Εδώ, από ότι μου περιγράφουν μητέρες που είχαν παρόμοιες εμπειρίες με τη δική μου, δεν σε αφήνουν ούτε να το αγγίξεις το παιδί.

Διάβασε περισσότερα