Ο ποταμός Φιλιούρι (Μπουκλουτζάς) – Της Ρίτσας Μπαλκουρανίδου

Ρίτσα Μπαλκουρανίδου - ΔασκάλαΚομοτηνή 1959-1960. Στην όγδοη Γυμνασίου. Έτσι μετρούσαμε τις τάξεις τότε. Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Έκτη, Έβδομη, Όγδοη, έξι χρόνια που λέγονταν τότε Γυμνάσιο. Γυμνάσιο Θηλέων, Γυμνάσιο Αρρένων χωριστά. Η τελευταία τάξη, λεγότανε Όγδοη, και χαρά στηνε που πηγαίνανε στην Όγδοη, πάει να πει πως ήτανε Ογδοήτισσα, πως ήταν τελειόφοιτη, πως τελείωσαν τα βάσανα. Ποιά βάσανα; Τα μαθητικά. Αχ, και να γύριζαν εκείνα τα χρόνια τα μαθητικά, της νιότης, της ανέμελης ζωής… Δεν το καταλαβαίναμε.

Το τραγουδάκι στο μικρό ραδιοφωνάκι, έλεγε το σουξέ της εποχής. Έβγαλες το Γυμνάσιο, πέταξες την ποδιά σου, τώρα γυμνάσια πολλά, μου κάνει η καρδιά σου… ψηλομύτα… Φορούσαμε ποδιές, όλες, ομοιόμορφες, μαύρες ποδιές από γυαλιστερό μαύρο σατέν ή από γκρό ύφασμα και άσπρο στρογγυλό γιακαδάκι. Ε… οι ογδοήτισσες είχαν κάποιο δικαίωμα να φλερτάρουν, να ερωτοτροπούν κι αυτό σιγανοπαπαδίστικα. Με τάκτ και νάζι, με χάρη, δεκαετία του 1960.

Διάβασε περισσότερα

Κοπέλα που κρύβει το πρόσωπο της

«Η τρομοκρατία… ο Μιθριδάτης… και η μυωπία” – ΗΧΩλόγιο

1η Σεπτέμβρη του 2001, Νέα Υόρκη! Είναι το πρωί που άλλαξαν όλα, αγαπημένοι μου. Και μετά από αυτή τη τραγωδία, ακολούθησαν άλλες: Μαδρίτη, Λονδίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες, ξανά Παρίσι, Νίκαια, Βερολίνο, Μάντσεστερ, Κωνσταντινούπολη, ξανά Λονδίνο, και τώρα Βαρκελώνη, και αναφέρω μόνο τους πιο σημαντικούς σταθμούς σε αυτό το ταξίδι με το χωρίς φρένα τρενάκι του τρόμου.

Μία αλυσίδα ατέρμονη από «τυφλά» μακελειά, με εντελώς διαφορετικά μέσα (από αεροπλάνα και Καλάσνικοφ μέχρι κλεμμένα φορτηγά, νοικιασμένα αμάξια και κουζινομάχαιρα του ενός ευρώ), αλλά πάντα με ισλαμιστές δράστες-καμικάζι να επιτίθενται σε «μαλακούς», δηλαδή ελλιπώς φρουρούμενους στόχους, και με το ίδιο αποτέλεσμα: χιλιάδες αθώα θύματα -τρεις χιλιάδες μόνο στην Αμερική, πάνω από 600 τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη- σε βάθος 16 χρόνων.

Διάβασε περισσότερα