Αγιογραφία - Σταύρωση

Η σταύρωση του Χριστού (του Αρχιμ. Αθανάσιου Σιαμάκη)

Ύψ. τιμ. σταυρού, Ιω 19,6-11· 13-20·25-28· 30-35

Η ύψωση του τιμίου σταυρού φέρνει στη μνήμη της εκκλησίας το σταυρικό πάθος του Χριστού, γι’ αυτό και η ευαγγελική περικοπή της εορτής της Υψώσεως αναφέρεται σ’ εκείνο το οδυνηρό γεγονός, όπως το εξιστορεί ο αυτόπτης ευαγγελιστής Ιωάννης.

Η περικοπή αρχίζει με τη μαστίγωση του Ιησού από τον Πιλάτο. Ο Ρωμαίος επίτροπος από μια πρώτη εξέταση (18,28-40) είχε πεισθεί για την αθωότητα του Ιησού, αλλά δεν είχε το σθένος να την υποστηρίξει. Στην επιμονή του αγριεμένου λαού μαστιγώνει τον Ιησού, για να ξεθυμάνει λίγο το φονικό πάθος τους, αλλά ουσιαστικά με την πράξη αυτή εγκρίνει την ποινή του θανάτου του Ιησού, που ζητούσαν τα άγρια πλήθη.

Διάβασε περισσότερα

Μητροπολίτης Αμβρόσιος

«Σκάσε επιτέλους…!» – ΗΧΩλόγιο

Ο μητροπολίτης Αμβρόσιος, αγαπημένοι μου, βρήκε την αιτία για τις συμφορές που πλήττουν την Ελλάδα. «Ο άθεος πρωθυπουργός Τσίπρας επισύρει την κατάρα του Θεού…» Είναι οι άθεοι που μας κυβερνούν. Δεν παντρεύονται, δεν βαφτίζουν τα παιδιά τους, κατάργησαν τον θρησκευτικό όρκο και πολεμούν με όλα τα μέσα την Ορθοδοξία.

Γι’ αυτούς τους λόγους «ο Πανοικτίρμων Θεός εκδηλώνει την οργή του με διάφορα φυσικά φαινόμενα. Κεραυνοί π.χ. δολοφονούν αθώους διαβάτες στη μέση του δρόμου! Κεραυνοί επίσης καταστρέφουν ένα Πούλμαν, το οποίο γεμάτο με επιβάτες κινείται στον δημόσιο δρόμο! Επιβάτης, πάλι από κεραυνό, δολοφονείται πάνω στο μηχανάκι του, καθώς κινείται επίσης σε δημόσιο δρόμο! Περίεργα φαινόμενα, λοιπόν, συμβαίνουν στις ημέρες μας! Και αυτομάτως στη σκέψη μας αναδύεται το ερώτημα: Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα περίεργα και ανεξήγητα φαινόμενα;».

Διάβασε περισσότερα

πυρκαγιές

Στέρεψαν τα δάκρυα… (του Γεώργιου Τρυφωνόπουλου)

Στέρεψαν τα δάκρυα κι έγινε η προσευχή θεωρία κι ο πόνος στοχασμός. Κι απολογούμενος ο Θεός πάνω σε πτώματα και στάχτες, σε παιδιά νέους και γέροντες, μα τι να πει; Αυτός μονάχα στην σιωπή μιλά, εκεί που το πλάσμα τραβά τον Γολγοθά στέκεται δίπλα και γίνεται συγκυρηναίος στον σταυρό που κουβαλά.

Ο Θεός δεν είναι αγάπη, ούτε τιμωρία, ή κάποιο άλλο συναίσθημα, αλλά βγαλμένος από την ζωή μας, αφού διακόψαμε κάθε επαφή μαζί Του. Ζούμε την τραγωδία, καταδικασμένοι  σε μια διαρκή αυτοτιμωρία. Ο άνθρωπος της πτώσης επέλεξε τον θάνατο, τον καρπό του εγωισμού από τον δένδρο της απομόνωσης. Αυτή είναι η αμαρτία, η μοναξιά του εγωισμού μας.

Διάβασε περισσότερα

Ντιέγκο Μαραντόνα

Τα ερείπια (του Κωσταντίνου Τζέκη)

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που λόγω του επαγγέλματός τους και της εισβολής της εικόνας των τηλεοράσεων στα σπίτια μας, γίνονται τόσο οικείοι, που σχεδόν αποτελούν μέλη των οικογενειών μας.

Αυτοί είναι οι διάσημοι ποδοσφαιριστές, οι ηθοποιοί, οι παρουσιαστές των ΜΜΕ, οι τραγουδιστές και βέβαια οι καθημερινοί μαϊντανοί πολιτικοί που συμπληρώνουν τις παρέες των πρωινάδικων και το μόνο  μήνυμα που στέλνουν, είναι, ότι ξυπνάνε και αυτοί νωρίς όπως οι άλλοι θνητοί.

Διάβασε περισσότερα

Ιησούς Χριστός στον ουρανό

Η μία ποίμνη, 6 Φεβ Φωτίου Ιω 10,9-16 (του Αθανάσιου Σιαμάκη)

Πιο πάνω από το ευαγγελικό ανάγνωσμα, στην ίδια ενότητα, σε παραβολή του («παροιμία») ο Ιησούς Χριστός παρομοίασε τους ανθρώπους του με ποίμνη προβάτων, που είναι σταυλισμένα στη μάνδρα. Μίλησε επίσης για μανδρότοιχο, για ποιμένα, για θύρα, για θυρωρό, για κλέφτες, για ληστάς. Και εδώ συνεχίζει…

Εγώ είμαι η θύρα (των προβάτων), λέει, εάν κάποιος (ως πρόβατο) μπει με τη δική μου μεσολάβηση μέσα στην ποίμνη, θα σωθεί, και θα μπει στη μάντρα και θα βγει από τη μάντρα, και θα βρει βοσκή, δηλαδή θα βρει αυτό που
ζητάει η ψυχή του, σωτηρία, ασφάλεια, χαρά, ζωή αιώνια (9).

Ο Ιησούς είναι η θύρα. Τα πρόβατα ανήκουν στο Θεό (ποιμένα), ο οποίος περνάει και φτάνει στα πρόβατα από τη θύρα, δηλαδή αποκαλύπτεται δια του Ιησού. Κάθε θεός που δεν αποκαλύπτεται δια του Ιησού, είναι κλέφτης και
ληστής. Και τέτοιος θεός είναι ο διάβολος.

Διάβασε περισσότερα

Αγιογραφία - Άγιοι - 29 Δεκεμβρίου

Αν ο Θεός υπάρχει, γιατί επιτρέπει το κακό; (του Γεώργιου Τρυφωνόπουλου)

Στις 29 Δεκεμβρίου η εκκλησία εορτάζει τους πρώτους μάρτυρες της εποχής του Χριστού, τα δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια που σφαγιάστηκαν κατόπιν εντολής του Ηρώδου στην Βηθλεέμ, την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός. Βλέποντας ότι είχε ξεγελαστεί από τους Μάγους (Μτθ.2,16-18), ο βασιλιάς διέταξε την θανάτωση όλων των παιδιών από ηλικίας μιας μέρας (0) μέχρι δυο ετών. Θρήνοι και μητρικοί αναστεναγμοί κύκλωσαν την μικρή κωμόπολη Βηθλεέμ κι αυτή η πράξη έμελε να καταγραφή στην ιστορία, ως μια από τις πιο αποτρόπαιες, ενώ ο Ηρώδης σε παγκόσμιο σύμβολο παιδοκτόνου, που χρησίμευε ως παραλληλισμός για καθένα άνθρωπο, που θα διέπραττε παρόμοιες πράξεις.

Ο Θεός άνθρωπος στη γη, για να σώσει και να κάνει θεό τον άνθρωπο. Έρχεται να φέρει την ειρήνη στο κόσμο, να διαλύσει το σκοτάδι, να φωτίσει τις αξημέρωτες καρδιές. Ήλθε να σώσει και ν’ ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό, να τον θεώσει. Μα όμως με τον ερχομό του 14000 αθώα πλασματάκια βρίσκουν φρικτό θάνατο, 14000 μάνες θρηνούν απαρηγόρητες. Στοιχεία που δεν διαφέρουν και πολύ από σημερινούς απολογισμούς εμπόλεμων καταστάσεων. Ποία ειρήνη έφερε ο Χριστό, Θεός γεμάτος αγάπη, τόσο ανάλγητος, τόσο μικρόψυχος να μην βλέπει τον πόνο, να μην σταματά με μιας την καταστροφική μανία του Ηρώδη! Τα λόγια θα μπορούσαν και σήμερα μ’ άλλο περιεχόμενο να τοποθετηθούν στα στόματα μας, που είναι ο Θεός στα παιδιά της Αφρικής, σ’ αυτά των πολέμων, στους εκατομμύρια πρόσφυγες, στους νέους που πεθαίνουν, στους καλούς κι ωραίους σαν παιδιά ανθρώπους που φεύγουν!

Διάβασε περισσότερα

Αγιογραφία - Η Γέννηση του Χριστού

Προς τη Βηθλεέμ (του Γεώργιου Τρυφωνόπουλου)

Τρυφωνόπουλος ΓεώργιοςΣτο πληγωμένο χαμόγελο μας, που πάει να καλύψει το πλήθος των δακρύων μας, απ’ όλα τ’ αδιέξοδα της ζωής, που πάει ολοένα και περισσότερο στον θάνατο, έρχεται να γεννηθεί ο Χριστός, μέσα στον χρόνο και στην ιστορία, όχι κάποτε χθες, αλλά τώρα στον παρόν, να συναντήσει γυρεύει καθέναν από μας. Βαδίζει στον δρόμο προς την Βηθλεέμ καλεί τον καθένα ν’ έρθει να Τον δει, να Τον συναντήσει, είτε είναι πλούσιος, είτε φτωχός, μορφωμένος, ή αγράμματος, άνδρας, ή γυναίκα, παιδί, ή γέροντας, όποια κι αν είναι η γλώσσα, η φυλή, το χρώμα. Όπου κι αν βρίσκεται, σε όποια θέση κι αν είναι, ο Θεός έγινε άνθρωπος για τον κάθε άνθρωπο, ακόμα κι γι’ αυτόν που δεν πιστεύει, για τον άλλο που ανήκει σ’ άλλη θρησκεία, ή δόγμα, για τον δίπλα που είναι ρεμάλι της κοινωνίας, ένας αμαρτωλός, για τον πέρα που είναι ενάρετος και ευσεβής, για όλους ήλθε στην γη.

Διάβασε περισσότερα

Άνθρωπος - Θεός

ΆΝΘΡΩΠΟΣ (Κείμενο της Ελένης Ζώλη)

Χαρακτηρισμός: Θεός, θηρίο, ανθρωποειδές, εγκέφαλος, σατανικός, καταστροφεύς.

«Πολλά τα δεινά κι ουδέν ανθρώπου δεινότερον τέλειο!»

Είναι μέσα κι αυτή η ομοταξία, κι αν ατυχήσουν ή τολμήσουν ν’ αυτοκτονήσουν, θα μας πάρουν όλους μαζί τους, αν και μηχανεύονται τρόπους σωτηρίας και διαφυγής τους, κάπως σαν τον Νώε. Σχεδιάζουν χώρους καταφυγής ή κιβωτό υπερσύγχρονη βέβαιης επιβίωσης, ανώτερη από του Νώε οι παγκόσμιοι εμπνευστές και εξουσιαστές του κόσμου. Εξοπλισμένο με τα πάντα και αντοχές και συντήρηση πλοίου 50.000 θέσεων – τόσοι είναι οι εκλεκτοί ή αυτοεπιλεγμένοι για επιβίωση 10 ετών, ενώ στη Νεβάδα έχουν σκάψει υπόγεια πολιτεία με την ίδια τέχνη και διάρκεια ζωής.

Διάβασε περισσότερα

Ηχωλόγιο - Ο θεός των μικρών πραγμάτων

«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων…» – ΗΧΩλόγιο

Σε μια γωνιά του γραφείου μας, αγαπημένοι μου, στο πρώτο ράφι κάθε ντουλάπας, στο βάθος-βάθος μιας τσάντας, υπάρχει μια θέση όπου κοιμάται συνήθως ο Θεός των μικρών πραγμάτων. Ένας θεός που του δίνουμε τη μορφή εκείνων των αντικειμένων που αγαπάμε πιο πολύ, τόσο πολύ που αρνούμαστε να τα αποχωριστούμε.

Μια παλιά κούπα του καφέ, ένα τρύπιο μακό, ένα μισοφαγωμένο μολύβι, το παλιό μας μάλλινο παλτό που αγοράσαμε με τον πρώτο μας μισθό, ένα κασκόλ πλεγμένο από χέρι αγαπημένο, ένα φούτερ που δεν μας κάνει γιατί τα κιλά προστέθηκαν πάνω μας μαζί με τα χρόνια, ένας αναπτήρας που δεν ανάβει πια και λέει πάνω «I LOVE…», κι άλλα μικρά και «ασήμαντα» για τους άλλους πράγματα, μεγάλα όμως και σημαντικά για εμάς.

Είναι, αγαπημένοι μου, αυτά τα χιλιοφορεμένα ρούχα, τα χιλιοχρησιμοποιημένα μικρά αντικείμενα, που δεν αποχωριζόμαστε. Αγοράζουμε κι άλλα, καινούρια. Παρά τη συντριπτική υπεροχή τους όμως, τα παλιά παραμένουν εκεί δίπλα, φθαρμένα, κακοποιημένα από την πολλή χρήση, κουρασμένα από τον χρόνο που πέρασαν μαζί μας, απόλυτα αγαπημένα και ασυναγώνιστα.

Διάβασε περισσότερα