εφημερίδες - τσάι

«I don’t give a shit if Greeks were killed» ή αλλιώς 2 μέτρα 2 σταθμά (του Αθανάσιου Καρρά)

Τις τελευταίες έχουμε γίνει μάρτυρες μιάς πολύ ωραίας «δημοκρατικής» παράστασης. Άπαντες οι οποίοι κόπτονται για την ανεκτίμητη αξία της ελεύθερης έκφρασης, σύσσωμοι όχι μόνο καταδικάζουν απερίφραστα την επίθεση σε βάρος του κ. Μπουτάρη, αλλά και περιφερόμενοι από εκπομπή σε εκπομπή και από κανάλι σε κανάλι μας εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους για το πόσα «φασιστοειδή» έχει γεμίσει αυτή η χώρα και για την τεράστια «δημοκρατική» ανάγκη εξάλειψης του φαινομένου αυτού. Το γεγονός αυτό, λοιπόν, είναι η αφορμή για την κατάθεση κάποιων σκέψεων.

Οι φασίστες δεν έχουν θέση στη χώρα η οποία γέννησε τη δημοκρατία. Θεωρητικά ο συλλογισμός αυτός είναι, αν μη τι άλλο, λογικός και βάσιμος. Πρακτικά όμως ισχύει κάτι τέτοιο; Ας δούμε μερικά επίκαιρα παραδείγματα:

Όσοι εκφράζονται ελεύθερα και διαφωνούν, με επιχειρήματα, για την αναδοχή από ομόφυλους γονείς είναι οπισθοδρομικοί και σκοταδιστές, σύμφωνα με τους ανωτέρω «δημοκράτες». Η φύση άλλωστε, η οποία δημιούργησε χρωμοσώματα XX και XY και την ανάγκη ύπαρξης αλλά ταυτόχρονα και διαχωρισμού αρσενικού και θηλυκού γένους για κάποιον λόγο, δεν ξέρει αλλά ξέρουν αυτοί.

Όσοι εκφράζονται ελεύθερα και διαφωνούν, με επιχειρήματα, για την αθρόα και μη ελεγχόμενη εισβολή μεταναστών στη χώρα, είναι μισαλλόδοξοι, ξενοφοβικοί και ρατσιστές, σύμφωνα με τους ανωτέρω «δημοκράτες». Ειδικά δε, εάν χρησιμοποιήσεις και το πρόθεμα λαθρο-, είσαι όλα αυτά στη χειρότερή τους μορφή. Βλέπετε, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί λαθραίος. Παρόλα αυτά όμως, η «ευαισθησία» αυτή εξαφανίζεται όταν μιλάμε για ΛΑΘΡΟκυνηγούς, ΛΑΘΡέμπορους, ΛΑΘΡεπιβάτες. Εκεί προφανώς δεν μιλάμε για ανθρώπους αλλά για κάτι άλλο, απροσδιορίστου είδους, και ως εκ τούτου δεν μας ενδιαφέρει και δεν ασχολούμαστε.

Όσοι εκφράζονται ελεύθερα και διαφωνούν, με επιχειρήματα, για την τεράστια προβολή των LBGT (Lesbians-Bi-Gay-Trans) και των δικαιωμάτων τους είναι ομοφοβικοί, σύμφωνα με τους ανωτέρω «δημοκράτες». Ομοφοβικοί και σκοταδιστές επίσης είναι και αυτοί που διαφωνούν στο δικαίωμα αλλαγής φύλου από την ηλικία των 15. Βλέπετε, ένα παιδί σε αυτήν την ηλικία έχει πλήρη συναίσθηση των πράξεών του γι’ αυτό το ζήτημα, αλλά κατά τ’ άλλα δεν έχει ουδεμία συναίσθηση περί των πολιτικών του πεποιθήσεων ή των οδηγικών ικανοτήτων του, οι οποίες επιβάλλονται «δημοκρατικά» στην ηλικία των 18.

Με λίγα λόγια, είναι πολύ πιό σοβαρό και απαιτεί περισσότερη ωριμότητα το να ψηφίσεις ή να καθίσεις πίσω από ένα τιμόνι παρά το να αποφασίσεις να αλλάξεις το φύλο με το οποίο γεννήθηκες, απόφαση κι επιλογή που θα σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή.

Όσοι εκφράζονται ελεύθερα και διαφωνούν, με επιχειρήματα, για τη χρήση του όρου «Μακεδονία» από το γειτονικό κράτος είναι εθνικιστές σύμφωνα με τους ανωτέρω «δημοκράτες».

Εσείς οι πιό παλιοί τα ξέρετε λίγο καλύτερα αυτά, από τότε που ίσχυαν τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Εάν κάποιος «πατριώτης» σας έλεγε τότε νυχθημερόν, κάνοντάς σας πλύση εγκεφάλου, πως επιβάλλεται η πώληση της ΔΕΗ, οποιονδήποτε αντιδρούσε θα τον βαπτίζατε «κομμουνιστή». Η ατάκα του -πατέρα- Βασίλη Διαμαντόπουλου προς τον -γιό- Νίκο Καλογερόπουλο στην περίφημη ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» του 1981, σε παρόμοιο διάλογο, είναι ενδεικτική: «Κομμουνιστής είσαι παιδί μου»; Τώρα που έχουν, πλέον, εξαλειφθεί αυτά, η ταμπέλα και η βάπτιση είναι «βολεμένοι συνδικαλΗστές».

Εάν αυτήν τη στιγμή έλεγα λ.χ. πως οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ενάντια στα συμφέροντα του κράτους, θα μου βάζατε τον κατάλληλο «αριστερό» χαρακτηρισμό. Εάν έλεγα πως σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού με ημερομηνία 11 Ιουλίου 1979, μετά από πολυετή έρευνα, προέκυψε πως μόλις 271.504 Εβραίοι δηλώθηκαν ως νεκροί ή αγνώστου τύχης επί Χίτλερ, θα με χαρακτηρίζατε τουλάχιστον χρυσαυγίτη και κατόπιν αντισημίτη.

Οτιδήποτε, λοιπόν, κι αν εκφράσεις ελεύθερα δεν έχει καμία σημασία. Κανένας δεν στέκεται στο πλήθος και την ουσία των επιχειρημάτων, αλλά στη «βάπτιση» και την ταμπέλα η οποία μπαίνει σε αυτόν που τις εκφράζει.

Πόσοι από εσάς έχετε παρατηρήσει τι απεικονίζεται πίσω το κέρμα των 2 ευρώ; Σωστά, δεν σας ενδιαφέρει διότι το δίευρω είναι αυτό που έχει αξία και όχι αυτό που απεικονίζεται από πίσω. Ένα νόμισμα όμως έχει ΠΑΝΤΑ ΔΥΟ όψεις. Και αυτό ισχύει σε όλα όσα συμβαίνουν στον έρμο τούτο πλανήτη.

Είμαστε «δημοκράτες», μαχόμαστε για την ελευθερία του ανθρώπου και εναντίον των «τρομοκρατών», αλλά ταυτόχρονα σκοτώνουμε αθώους άμαχους και θεσπίζουμε νόμους ενάντια στις ελευθερίες των ανθρώπων. Δημοκρατικό και καθόλου φασιστικό και κατ’ επέκτασιν αντιφατικό…

Είμαστε «δημοκράτες», η ελεύθερη βούληση είναι το προπύργιό μας, αλλά ταυτόχρονα νομοθετούμε για την υποχρεωτική δωρεά οργάνων.

Είμαστε «δημοκράτες», μας ενδιαφέρει η προστασία των προσωπικών δεδομένων σας, αλλά ταυτόχρονα πρέπει υποχρεωτικά να δίνετε αυτά τα δεδομένα έτσι ώστε να σας «ψυχολογήσουμε».

Μήπως τελικά η «δημοκρατία» είναι κάτι που κόβεται και ράβεται κατά το δοκούν από τους κατέχοντες την εξουσία; Μήπως η πολυδιαφημισμένη αυτή λέξη είναι καλή, την υπηρετούμε, τη βροντοφωνάζουμε και την επικαλούμαστε ΜΟΝΟ όταν συμφωνεί με τους σκοπούς και τα πιστεύω μας αλλά μετατρέπεται σε «φασισμό» όταν αντίκειται σε αυτά;

Και για να επιστρέψω στο αρχικό θέμα, για το οποίο έγραψα όλα αυτά, η πρώτη ανάγνωση λέει πως κάποιοι τρελοί, γραφικοί και φασίστες επιτέθηκαν στον κ. Μπουτάρη. Πόσοι όμως ξέρουν το λόγο για τον οποίο συνέβη αυτό; Τα κανάλια, που τα ξέρουν όλα κι ενδιαφέρονται για την ενημέρωσή μας και όχι για την πλύση εγκεφάλου μας, δεν μας είπαν κάτι. Ή τουλάχιστον κι αν είπαν, δεν το ανέλυσαν ως έπρεπε. Ορίστε η δήλωση: «I don’t give a shit if Greeks were killed»

Ευγενική μετάφραση: «Δεν με ενδιαφέρει εάν ο Κεμάλ σκότωσε κάποιους Έλληνες»
Κανονική μετάφραση: «Στα τέτοια μου εάν ο Κεμάλ σκότωσε κάποιους Έλληνες»

Οι υπερασπιστές της ελεύθερης έκφρασης, λένε πως η φράση απομονώθηκε από τη συνέντευξη και πως ο κ. Μπουτάρης αναφερόταν αποκλειστικά στο τουριστικό του θέματος, στο να γίνει το σπίτι του Κεμάλ πόλος έλξης και να ενισχυθεί οικονομικά η Θεσσαλονίκη.

Εγώ ο αφελής ερωτώ: Εάν στη θέση του Κεμάλ έβαζα τον Χίτλερ και έλεγα στο παρόν άρθρο: «Δεν με ενδιαφέρει εάν ο Χίτλερ σκότωσε κάποιους Εβραίους», τί ακριβώς θα γινόταν;

Θα με προστάτευαν οι «υπερασπιστές» της ελεύθερης έκφρασης;

Θα καταφερόταν σύσσωμο το πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα εναντίον της βίας και των «φασιστών» εβραίων;

Ή θα με αποκαλούσαν νυχθημερόν αντισημίτη, μισάνθρωπο κλπ. και θα ηρωοποιούσαν τους τραμπούκους ως «Γενναίους υπερασπιστές της αλήθειας»;

Απλά δίνω τροφή για σκέψη.

Καρράς Αθανάσιος

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *