Εφημερίδες

Όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια… – υπερΗΧΩγράφημα

Πλανάται πλάνην οικτράν όποιος πιστεύει πως η εξωτερική πολιτική ασκείται, είτε από τις μεγάλες είτε από τις μικρές χώρες, με ηθικά κριτήρια. Μικρές και μεγάλες χώρες κοιτάνε να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και επιλέγουν εκείνα τα μέσα που κρίνουν ότι θα τις βοηθήσουν να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό συνέβαινε πάντα.

Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου διακινούνταν διάφορα σπουδαιοφανή κλισέ από τις Η.Π.Α. περί «προμαχώνων της ελευθερίας και της δημοκρατίας» και από την ΕΣΣΔ περί «προλεταριακού διεθνισμού». Όλα αυτά ήταν τα προσχήματα για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΣΣΔ, όταν και όπου ένιωθαν να απειλούνται από τη δράση του αντιπάλου ή από γεγονότα στο εσωτερικό των χωρών που ανήκαν στη σφαίρα επιρροής τους, δεν δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν βία (όπως στρατιωτικές επεμβάσεις και πραξικοπήματα) ή να οργανώσουν νομιμοφανείς εκτροπές (όπως την ανατροπή απείθαρχων κυβερνήσεων).

Και σήμερα στην Ευρώπη γίνονται τα ίδια αλλά με διαφορετικές μεθόδους, πιο… πολιτισμένες. Σήμερα δεν πρόκειται να δούμε «παρελάσεις» ξένων στρατευμάτων, όπως έγινε στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968, ούτε πραξικοπήματα όπως στην Ελλάδα το 1967, ούτε ακόμη και ωμές παρεμβάσεις για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου όπως μεταπολεμικά αλλά και τη δεκαετία του ’70 στην Ιταλία.

Σήμερα όλα γίνονται πιο διακριτικά, όμως ο στόχος παραμένει ο ίδιος: να μην επιτραπεί στον ανταγωνιστή να αποκτήσει οικονομική επιρροή και να αναβαθμίσει τον ρόλο του στην ευρύτερη περιοχή.

Στο Μακεδονικό, που μας καίει, έχουν εμπλοκή και οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Οι ΗΠΑ θέλουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ για να εμποδίσουν τη Ρωσία να διευρύνει την παρουσία της στα Βαλκάνια. Με τη στήριξη και της Ε.Ε. ενθάρρυναν την ελληνική κυβέρνηση να ξεκινήσει συζητήσεις, πίεσαν τον Ζάεφ να υποχωρήσει και το αποτέλεσμα ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών.

Όμως η εξέλιξη αυτή δεν άρεσε καθόλου στη Ρωσία και δεν το έκρυψε. Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος Τύπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, δήλωσε προχτές: «Η Ρωσία πάντα ήταν υπέρ της επίτευξης μιας αμοιβαία αποδεκτής συμφωνίας από τα Σκόπια και την Αθήνα, χωρίς εξωτερική πίεση και δίχως τεχνητές προθεσμίες, που θα αντικατόπτριζε τη θέληση των λαών και των δύο χωρών, με βάση την ευρεία κοινωνική συναίνεση, σε συνταγματική και νομική βάση. Αυτό δεν συνέβη. Η Συμφωνία των Πρεσπών οδήγησε σε βαθιά ρήξη στην κοινωνία της Ελλάδας και της Μακεδονίας».

Κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι σύρθηκε σε μια βρόμικη προβοκάτσια, την οποία, κατά τη γνώμη της, σχεδίασαν οι Αμερικανοί. Έγιναν, όμως, έτσι τα πράγματα; Η ελληνική κυβέρνηση το διαψεύδει κατηγορηματικά, αλλά είπαμε, όλα είναι πιθανά όταν διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα.

Για να λέμε όμως τα πράγματα με το όνομά τους, σε αυτήν εδώ την ιστορία δεν μπορεί να υπάρχει μόνο ένας κακός. Δηλαδή ο συνήθης ύποπτος, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Αν κρίνουμε δε από τον ιδιαίτερα έντονο τρόπο που αντέδρασε η Ρωσία στη συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ανάλογη δράση και από την πλευρά της.

Η Ρωσία διαφώνησε με τη συμφωνία και το είπε σε όλους τους τόνους. Είναι, λοιπόν, λογικό να υποθέσουμε ότι προσπάθησε και συνεχίζει να προσπαθεί να την υπονομεύσει. Όχι φυσικά γιατί την ενδιαφέρει το καλό της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ αλλά για να προστατέψει τα συμφέροντά της. Εκτός αν δεχτούμε, όπως φαίνεται να υποστηρίζουν αρκετοί στην Ελλάδα, ότι η Ρωσία δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη και νοιάζεται μόνο για την παγκόσμια ειρήνη και την ευημερία όλων των λαών. Αυτό όντως είναι ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο…

Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει πως οι Ρώσοι διπλωμάτες ξεπέρασαν το όρια και προέβησαν σε ενέργειες κατάφορα επιθετικές για τη χώρα μας. Είναι όντως έτσι τα πράγματα; Τέτοιου τύπου στοιχεία δεν έχουν κατατεθεί ή, για να ακριβολογούμε, δεν τα έχει δώσει στη δημοσιότητα το ελληνικό κράτος.

Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί η ελληνική κυβέρνηση να φτάσει στο σημείο να απελάσει δύο Ρώσους διπλωμάτες και να απαγορεύσει την είσοδο σε άλλους δύο, χωρίς να έχει στη διάθεσή της τουλάχιστον ενδείξεις για παράτυπες δραστηριότητες; Γιατί η κυβέρνηση να μπει σε μια λογική τυφλής σύγκρουσης με μια μεγάλη χώρα;

Και, εδώ που τα λέμε, δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε χώρα. Πρόκειται για τη Ρωσία με την οποία έχει στενές σχέσεις, στην οποία συμπαραστάθηκε όταν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες την κατήγγειλαν με αφορμή την υπόθεση Σκριπάλ στην Αγγλία, και μάλιστα τη στιγμή που προγραμματιζόταν επίσκεψη του Λαβρόφ στην Αθήνα και επίσκεψη του Τσίπρα στη Μόσχα. Είναι αφέλεια; Είναι τυχοδιωκτισμός; Είναι τόσο ερασιτέχνες;

Η εύκολη απάντηση που δίνουν διάφοροι στην Ελλάδα -μέχρι χτες φανατικοί εχθροί του Πούτιν, σήμερα όμως θαυμαστές του- είναι «γιατί έτσι διέταξαν οι Αμερικανοί». Άρα ο Τσίπρας πρακτορεύει τα συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Από τα ρούβλια που έψαχνε τον Ιούλιο του 2015, έπεσε στα δολάρια του 2018. Ράβδος στη γωνία, άρα βρέχει.

Το ενδεχόμενο να έχουν διαπράξει κάτι παράνομο οι Ρώσοι το απορρίπτουν μετά βδελυγμίας γιατί, αν υιοθετήσουν τη συγκεκριμένη εκδοχή, θα δικαιωθεί η ελληνική κυβέρνηση.

Πώς γίνεται όμως να συγκλίνουν αυτοί που χαρακτηρίζουν τη συμφωνία των Πρεσπών κατάπτυστη και προδοτική επειδή παραχωρεί όνομα, γλώσσα και εθνότητα με όλους εκείνους που έχουν αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα από το 1992 με το όνομα Μακεδονία (σκέτο) και δέχονται ότι οι κάτοικοί της είναι Μακεδόνες, που μιλούν τη μακεδονική γλώσσα;

Αυτό νομίζω πως μπορεί να το εξηγήσει μόνο η αναιδής φαντασία των συγγραφέων κατασκοπικών μυθιστορημάτων και κανείς άλλος…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *