Το ρολόι του προέδρου (Π. Βότσης)

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα«Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ανέβει στο κρεβάτι…»

Το Διοικητικό Δικαστήριο έκανε επιτόπια εκδίκαση των διαφορών για τα όρια μεταξύ των Κοινοτήτων Σκοπού και Κέλλης, κάποια καθημερινή στις εννέα η ώρα το πρωί.

Οι δικαστές θα πήγαιναν μέχρι τη Κέλλη με αμάξι κι από εκεί με ζώα θα μετακινούνταν στον τόπο όπου είχε οριστεί η εκδίκαση. Ήταν αρκετά πιο εύκολο να φτάσουν οι δικαστές, ενώ ο πρόεδρος της κοινότητας Σκοπού με το δικηγόρο και άλλους, που ήξεραν καλά τα σύνορα, έπρεπε να ανηφορίσουν προς τον τόπο συνάντησης κι αυτοί με ζώα.

Όταν έφτασαν στον τόπο συνάντησης βρήκαν τους δικαστές όρθιους μαζί με τον πρόεδρο της Κέλλης και άλλους Κελλιώτες που τους περίμεναν. Ο πρόεδρος της Κέλλης απευθύνθηκε στον πρόεδρο της Κοινότητας Σκοπού:
– Τι ώρα ήταν η συνάντηση μας κύριε πρόεδρε;
– Στις εννεα…
– Και τι ώρα είναι τώρα;
– Δεν ξέρω γιατί δεν έχω ρολόι.
– Έχω εγώ, πετάχτηκε ο δικηγόρος της Κοινότητας Σκοπού… και η ώρα είναι εννέα.
– Το δικό μου ρολόι λέει δέκα, απάντησε ο πρόεδρος του Δικαστηρίου.
– Εμείς με το δικό μας ρολόι υπολογίσαμε τον χρόνο μας, είπε ο δικηγόρος…
– Τέλος πάντων, είπε ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, πρέπει να είμαστε συνεπείς κι εσείς αγαπητέ συνάδελφε, απευθυνόμενος στο δικηγόρο, να πάτε το ρολόι σας σε μάστορα κι εσείς κύριε πρόεδρε να πάρετε ένα ρολόι, θα σας χρειαστεί.

Αυτό το περιστατικό έκανε τον πρόεδρο της κοινότητας Σκοπού ν’αγοράσει ρολόι και καλά έκανε. Εκείνο που δεν έκανε καλά ήταν ότι το’βγαζε κάθε τόσο για να δει ντεμέκ την ώρα και για να το κουρντίσει. Δεν άργησε να πληρώσει το λάθος του.

Στο χωριό δεν υπήρχε άλλο ρολόι παρά μόνο του προεδρου, του δασκάλου και του σταθμάρχη χωροφυλακής. Οι κάτοικοι, την ώρα την υπολογίζανε με τον ήλιο τη μέρα και με τα αστέρια τη νύχτα. Όταν είχε συννεφιά και χάνονταν τα αστέρια, τότε την υπολόγιζαν με τα κοκόρια, που όμως δεν ήταν και τόσο αξιόπιστα.

Αν είχε κάποια δίκη ή κάποιο σοβαρό ραντεβού σε δημόσια υπηρεσία, έπρεπε να πάρουν το τραίνο για Σαλονίκη και δεν έπρεπε να καθυστερήσουν. Έτσι πήγαιναν νυχτιάτικα και χτυπούσαν την πόρτα του σπιτιού του προέδρου για να ρωτήσουν τι ώρα ήταν.

Ο πρόεδρος, χώρια που ξυπνούσε μεταμεσονύκτιες ώρες, έπρεπε και να ανάψει τη λάμπα πετρελαίου για να μπορεί να δει την ώρα.

Οι Σκοπιώτες πήγαιναν στη Φλώρινα ή στο Αμύνταιο με τα γαϊδουράκια και οι πιο τσορματζήδες με τ’άλογα και χρειάζονταν τέσσερις με πέντε ώρες. Γι’αυτό και ξεκινούσαν κατά τις δύο μετά τα μεσάνυχτα.

Ο πρόεδρος και η οικογένεια του είχαν αγανακτήσει με τα νυχτερινά ξυπνήματα στη πόρτα που γίνονταν συχνά όταν ο καιρός ήταν βροχερός και οι ουρανοί σκεπάζονταν με σύννεφα.

Και βέβαια δεν ήταν μόνο που ξυπνούσαν αλλά τρόμαζαν από τα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα με το βοσκοράβδι επειδή ο πρόεδρος και η οικογένεια κοιμόντουσαν στον πάνω όροφο.

Κάποιος μάλιστα μια νύχτα τους είπε: «Και πόλεμος να γίνει εσείς χαμπάρι δεν θα πάρετε…» Είχαν μάθει όλοι της οικογένειας του προέδρου να διαβάζουν την ώρα γιατί αυτοί ενημέρωναν όταν έλειπε ο πρόεδρος στα χωράφια ή όταν ήταν άρρωστος.

Κάποια φορά ο πρόεδρος αγανάκτησε μ’ένα συγχωριανό του και του είπε: «αγόρασε χριστιανέ μου ένα ρολόι, τα λεφτά δεν σου λείπουν!» για να πάρει την απάντηση ότι: «Και να τ’αγοράσω δεν μπορώ να το χρησιμοποιησω αφού γράμματα δεν ξέρω».

Όλη η οικογένεια του προέδρου κούρντιζε το ρολόι, όλοι το φρόντιζαν μέχρι που το χάλασαν το ρολόι για το οποίο ο πρόεδρος τόσο καμάρωνε.

– Σωθήκαμε, είπε η γυναίκα του, μην το φτιάξεις, ο Θεός είναι μεγάλος, βλέπει και μας λυπήθηκε…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *