Ποδόσφαιρο

Τι «έχασε» το ποδόσφαιρο (Π.Βότσης)

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα«Σε εκτέλεση φάουλ ο Γκρεγκ, έμπειρος τερματοφύλακας της Μάντσεστερ, υπέδειξε να μην κάνουν τείχος οι αμυντικοί, γιατί το φάουλ ήταν σε μεγάλη απόσταση κι όταν ο Εουσέμπιο της Μπενφίκα με σουτ βολίδα έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό και ακίνητοι…» – ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Αυτό διάβασα στον τύπο που είχε αφιέρωμα στο μεγάλο Πορτογάλο ποδοσφαιριστή επ’ευκαιρία του θανάτου του και θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ήθελα να παίζω μπάλα και νόμιζα κιόλας ότι ήξερα να παίζω και ότι ήμουν καλός. Και να’ταν μόνο αυτό το κακό; Ήμουν και αρχηγός της ομάδας του χωριού.

Από μικρός κυνηγούσα τη μπάλα στις αλάνες του χωριού και ποτέ δεν την έφτανα γιατί όλοι τους ήταν πιο γρήγοροι από μένα, ομως κάτι με τα σπρωξίματα μου, κάτι με τις φωνές μου, κατάφερνα κι έβαζα γκολ αν και πάντα ήταν από θέση οφσάιντ. Δεν ήμουν όμως μόνο αρχηγός της ομάδας αλλά και προπονητής, μόνο που την προπόνηση την έκανα λίγο πριν το ματς, τους κούραζα κι έτσι πάντα χάναμε.

Μπορεί να μην κερδίζαμε αλλά η ομάδα είχε και ηθικό και φιλοδοξίες… Κάποτε συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να ντριμπλάρω, αφού δεν μπορούσα να περάσω κανέναν κι όλοι μου κλέβανε τη μπάλα. Όταν προσπαθούσα να αντιμετωπίσω κάποιον επιθετικό της αντίπαλης ομάδας, αυτός πολύ άνετα με προσπερνούσε.

Η ερμηνεία που είχα δώσει ήταν ότι δεν έπαιζα στη κατάλληλη θέση κι έτσι δεν μπορούσα να αποδώσω. Έτσι διάλεξα τη θέση του «ακίνητου» εξτρέμ, κι αυτό το μπορούσα γιατί εγώ όριζα τις θέσεις των υπολοίπων και κανένας δεν διαφωνούσε. Με τροφοδοτούσαν όλοι με τη μπάλα κι εγώ κατά κανόνα όχι μόνο δεν έβαζα γκολ αλλά σπάνια η μπάλα πήγαινε προς την εστία. Όλα τα σουτ μου άουτ.

Όταν μεγάλωσα λίγο και πήγα στο Γυμνάσιο ενώ εγώ είχα οργανώσει την πρώτη ομάδα του τμήματος και είχα κανονίσει μια φορά να παίξουμε με το άλλο τμήμα, αυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο μου παιχνίδι στο Γυμνάσιο γιατί έφυγα κακήν κακώς και δεν ξανάπαιξα.

Στην ομάδα του χωριού ομως συνέχισα να κάνω κουμάντο και να παίζω. Όταν ήμουν σε ηλικία για να γίνω γαμπρός, έρχονταν μερικές κοπέλες και παρακολουθούσαν τα ματς κι εγώ έκανα τα πάντα για να διακριθώ αλλά παρόλη την «αξία» μου δεν τα κατάφερνα. Έτσι κατέφυγα σε άλλα μέσα για να εντυπωσιάζω τις κοπέλες…

Σε ένα ματς με το διπλανό χωριό, τα είχα κανονίσει με τον τερματοφύλακα της αντίπαλης ομάδας… «Θα μ’αφήσεις να βάλω γκολ…» του είπα, τον παζάρεψα και συμφώνησε… Σε εκείνο το παιχνίδι εγώ είχα την κλασική μου θέση του «ακίνητου» εξτρέμ και μου έρχονταν συνέχεια μπαλιές μόνο που αμέσως με εξουδετέρωναν οι αμυντικοί των αντιπάλων.

Κάποια στιγμή όμως η τύχη μου χαμογέλασε. Μια μακρινή μπαλιά έφερε την μπάλα στα πόδια μου και αν και ήμουν οφσάιντ, κοντρολάρισα τη μπάλα, κι ήμασταν η μπάλα, εγώ και ο τερματοφύλακας… Ξεκίνησα για το σίγουρο γκολ σκεφτόμενος τη δόξα που θα είχα. Γύρω μου κραυγές ακούγονταν κραυγές όλων των συμπαικτών μου: «Δώσ’του, μόνος είσαι!». Έφτασα στα δύο μέτρα από την εστία, ο «μιλημένος» τερματοφύλακας περίμενε κι εγώ αντί να πλασάρω τη μπάλα, σούταρα πάνω στον τερματοφύλακα…

Ήταν ένα απαλό και άτονο σουτ και η μπάλα κατέληξε στην αγκαλιά του τερματοφύλακα. Δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα αυτός, ούτε να κουνηθεί, ούτε να κάνει βουτιά… Ο τερματοφύλακας σήκωσε τους ώμους του και στο πρόσωπο του είχε μια έκφραση σαν να μου έλεγε: «Τι να σου κάνω;» Με βρίσανε τότε οι συμπαίκτες μου, με ειρωνευτήκανε οι αντίπαλοι παίκτες, κανένας όμως δεν μου είπε αυτό που έπρεπε…

Όταν ήμουν στην προτελευταία τάξη του Γυμνασίου, την έβδόμη του εξαταξίου, ήρθε το πιο κρίσιμο ματς της ποδοσφαιρικής μου καριέρας. Βρισκόμουν όπως πάντα στη θέση του «ακίνητου» εξτρέμ κοντά στην εστία, όταν ήρθε μια συρτή μπαλιά από έναν συμπαίκτη μου που πήγαινε βολίδα για το γάμα της εστίας, δηλαδή σίγουρο γκολ. Ο αθεόφοβος σκέφτηκα πως ήταν ευκαιρία να βάλω εγώ το γκολ.

Άπλωσα το πόδι μου να σταματήσω τη μπάλα, τελικά δεν τα κατάφερα και το μόνο που έγινε ήταν να χαθεί το γκολ, αφού βάζοντας το πόδι άλλαξα την πορεία της μπάλας και βγήκε άουτ. Αυτό ήταν και το τελευταίο μου ματς. Οι φίλοι μου και οι κολλητοί μου υπέδειξαν πως ότι είχα να δώσω στο ποδόσφαιρο το έδωσα και πως για το καλό του ποδοσφαίρου έπρεπε να σταματήσω, να μη ξαναπαίξω.

Έτσι κρέμασα τα παπούτσια μου τότε στερώντας το ποδόσφαιρο από ένα «ταλέντο». Ίσως το παίξιμο μου θα μπορούσε να αποτελέσει για τους προπονητές ένα παράδειγμα προς αποφυγή δηλαδή πως ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να παίζουν οι ποδοσφαιριστές. Αν κάτι κατάφερα ήταν αυτό…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *