Παιδιά - πόλεμος - Συρία

«Τα παιδιά είναι παιδιά…” – ΗΧΩλόγιο

“Σαν ήμουνα μικρός, καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου, δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο…. “
– Νικηφόρος Βρεττάκος

«Σε αιματηρές μάχες ενεπλάκησαν το πρωί του Σαββάτου ο στρατός της Συρίας και οι αντάρτες, στο αποφασιστικής σημασίας πολεμικό μέτωπο στην ανατολική Γούτα, καθώς η προώθηση των στρατιωτικών κυβερνητικών δυνάμεων έχει χωρίσει την περιοχή σε τρεις ζώνες ελέγχου, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις πολεμικές συγκρούσεις που ξέσπασαν πριν από τρεις εβδομάδες στην ανατολική Γούτα, η οποία τελούσε υπό τον έλεγχο των ανταρτών, κοντά στη Δαμασκό, σκοτώθηκαν περισσότεροι από 1.100 άμαχοι, ανάμεσά τους και 240 παιδιά…»

Η φωνή του άνδρα που εκφωνούσε τις ειδήσεις, αγαπημένοι μου, ήταν επαγγελματική, ουδέτερη, ως όφειλε. Κλείνω βιαστικά την τηλεόραση. Η ψυχή μου δεν αντέχει άλλη φρίκη. Μάταια! Δεν είναι εύκολο να πάρω ένα σφουγγάρι και να σβήσω με μιας από τη σκέψη μου τις εικόνες. Συνεχίζουν να με στοιχειώνουν.

Στη μαρτυρική Γούτα της Συρίας, τα παιδιά συνεχίζουν να κλαίνε. Τρομαγμένα, ματωμένα, ανυπεράσπιστα. Τα
μαλλιά, τα πρόσωπα, τα κορμάκια τους, είναι άσπρα. Η σκόνη τα έχει τυλίξει. Η απελπισία τα έχει τυλίξει. Ο Θάνατος τα έχει τυλίξει. Και εκεί έξω; Δεν ακούει κανείς; Γιατί, Παναγιά μου, δεν ακούει κανείς τις δυνατές κραυγές των παιδιών;

«Μπαμπά, μπαμπάκα, πού είσαι;» Είναι η φωνή ενός κοριτσιού με σκονισμένα ρούχα και μαλλιά. Φωνάζει ψάχνοντας τους γονείς της. Στο πρόσωπό της αίμα και δάκρυα έχουνε γίνει ένα… Η 8χρονη ανασύρθηκε από τα ερείπια του σπιτιού της μαζί με τους γονείς και τα δύο μικρότερα αδέλφια της. «Η οροφή του σπιτιού έπεσε», λέει η μικρή Άγια καθώς οι γιατροί προσπαθούν να γιατρέψουν τις πληγές της.

Βλέπεις, θαρρείς, τον φόβο και τον πόνο να στέκει στα μάτια της, και τον μεταδίδει και σε σένα. Κι ας λάμπουν τα μάτια αυτά από το αγλάισμα της παιδικής ηλικίας. Πίσω από τα φανερά νοήματα, υπάρχουν κρυμμένα πιο απίστευτα και πιο φρικτά.

Τι είναι ο πόλεμος, αγαπημένοι μου; Είναι οι σφαίρες που περνούν σαν σαϊτιές προς κάθε κατεύθυνση, γκρεμισμένα κτίρια, πρόσφυγες, νεκροί; Είναι όλα αυτά… και κάτι παραπάνω…

Όταν σε μία παιδική ψυχή ανιχνεύεις, χωρίς ίχνος προσπάθειας, όλο τον βουβό πόνο της φωτιάς, του χαμού, του ολέθρου και του θανάτου, αυτό είναι ο πόλεμος. Όταν σε μια παιδική ψυχή μένουν ανεπούλωτα τα τραύματα μιας ζωής που δεν πρέπει να ζει κανένα παιδί στον κόσμο, αυτό είναι ο πόλεμος.

Όταν ξέρεις πως αν κοιτάξεις ίσια στα μάτια του, θα δεις, μαζί με την ελπίδα της νιότης, την ανείπωτη φρίκη του να βρίσκεσαι ορφανός, ανάμεσα σε νεκρά μέλη της οικογένειάς σου, με την επίγνωση πως η ζωή σου θα είναι από εδώ και μπρος τελείως διαφορετική, αυτό είναι ο πόλεμος. Όταν χάνεις το σπίτι σου, χάνεις τη ζωή σου και κινείσαι στα συντρίμμια της, προσπαθώντας να πιαστείς από μια αχτίδα φωτός, όποια κι αν είναι αυτή, αυτό είναι ο πόλεμος.

Παιδιά του πολέμου και του ολέθρου. Παιδιά ορφανά, παιδιά που ζουν μια ζωή που δεν τους πρέπει… Ζουν μια ζωή, σε όλους εμάς μακρινή, για εκείνα απίστευτα κοντινή και χειροπιαστή… «Γράψε κάτι για τα παιδιά της Γούτα», μου λένε οι φίλες μου. Να γράψω, ναι, να γράψω και εγώ όπως τόσοι και τόσοι άλλοι. Σε τι θα ωφελήσει όμως; Και τότε έρχονται πολλά ζευγάρια παιδικά μάτια που λένε «ΠΕΣ ΚΑΤΙ, η σιωπή σου μας θάβει ακόμα πιο βαθιά στα χαλάσματα του κόσμου».

Ο πόλεμος στη Συρία καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του και νιώθω πως πρέπει να την κάνω την αφήγηση αυτής της φρικιαστικής ιστορίας, όπου τα παιδιά γίνονται θύματα ενός παράλογου πολέμου. Πρέπει να την κάνω, ακόμη και αν τις περισσότερες φορές έχω την εντύπωση πως κανείς δεν την ακούει…

Το Συμβούλιο Ασφαλείας, αγαπημένοι μου, σβήνει και γράφει τα τελευταία εικοσιτετράωρα σχέδια εκεχειρίας για έναν μήνα. Εάν και εφόσον συμφωνηθεί, το ερώτημα είναι πώς θα εφαρμοστεί αυτή η εκεχειρία; Όσες εκεχειρίες προηγήθηκαν κατέρρευσαν πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι στις υπογραφές.

Πόσοι άμαχοι θα χάσουν τη ζωή τους μέχρι τότε; Θα μας ενημερώσουν τα δελτία ειδήσεων, που δεν κουράζονται να μας τροφοδοτούν με ανατριχιαστικά πλάνα; Θα συνηθίσουμε τη φρίκη, όπως συνηθίσαμε και τα πνιγμένα παιδιά στα γαλανά νερά του Αιγαίου; Ούτε καν αναφέρονται πια στις ειδήσεις, παρά μόνο στα ψιλά…

Δεν έχει τέλος ο πόνος για τα παιδιά της μαρτυρικής Γούτα. Εδώ και πολύ καιρό υποσιτίζονται με ένα γεύμα την ημέρα, και αν. Το καθεστώς δεν επέτρεπε παρά μόνο μια στις τόσες να φτάσει ως εκεί το φορτηγό της ανθρωπιστικής βοήθειας. Στην πραγματικότητα, τα παιδιά στη Γούτα και οι δικοί τους άνθρωποι πέθαιναν πολύ πριν φτάσουν στους δέκτες μας ως θύματα των βομβαρδισμών.

Δεν πέθαιναν όμως τόσο εντυπωσιακά για να ασχοληθούν μαζί τους τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πώς να μη φτάσει σ’ αυτήν την απελπιστική κατάσταση εκείνη η μάνα που στις τηλεοπτικές κάμερες είπε: «Καλύτερα να πεθάνω τώρα, γιατί να περιμένω να με βομβαρδίσουν;».

Δεν περιγράφεται η εικόνα στην περιοχή αυτή, ούτε με λέξεις, ούτε καν με εικόνες. Όμως να, από δω, κι από όπου μπορεί κανείς, ας υψώσει μια μικρή φωνή αντίστασης στην αδικία, στη φρίκη, στον παράλογο πόλεμο των συμφερόντων.

Μπροστά στα μάτια μας σκοτώνεται η αθωότητα του κόσμου… Πόσο θέλω να πιστέψω τον ποιητή που έρχεται με τη βαριά του πένα να δώσει χείρα βοηθείας αυτές τις ώρες:

«Άνθρωποι κατοικούν μες στο πνεύμα της Ελευθερίας αμέτρητοι, Άνθρωποι όμορφοι μες στη θυσία τους, Άνθρωποι./ Το ότι πέθαναν, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,/ με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους…» – Ν. Βρεττάκος

Πόσο θέλω να πιστέψω πως… τα παιδιά δεν πεθαίνουν. Μόνο κοιμούνται ήσυχα αυτά, στις ταραγμένες συνειδήσεις των κυρίαρχων του κόσμου…

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *