Άνθρωπος - Θεός

«Πιστεύω εις έναν Θεό…» – ΗΧΩλόγιο

Σκέφτομαι, αγαπημένοι μου, πως τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά αν η κάλπη μπορούσε να δώσει τελεσίδικες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν το ανθρώπινο γένος εδώ και χιλιετίες. Τότε, στο οικουμενικό χωριουδάκι μας που λέγεται Ελλάδα, θα οργανώναμε καμιά δεκαριά δημοψηφίσματα, θα δίναμε στους ενδιαφερόμενους όσο χρόνο χρειάζονταν, θα τους παρείχαμε και τις ίδιες δυνατότητες πρόσβασης στα μεγάλα ΜΜΕ έτσι ώστε να μπορούν με άνεση να αναπτύξουν πλήρως τα επιχειρήματά τους και, κάποια στιγμή, η ψήφος, αγαπημένοι μου, θα απαντούσε σε σημαντικά ερωτήματα όπως τα παρακάτω:

Υπάρχει Θεός; Είναι ένας; Κι αν ναι, ποιος βγαίνει μπροστάρης από τους πάμπολλους που έχει λατρέψει μέχρι στιγμής η ανθρωπότητα ή, έστω, απ’ όσους λατρεύονται ακόμα; Πως είναι αυτός ο Θεός; Είναι τρισυπόστατος; Υπάρχει Θεός χωρίς θρησκεία; Χωρίς δηλαδή επί γης εκπροσώπους, αυτόκλητους ή «εκλεκτούς»; Υπάρχει ζωή μετά θάνατον και ποιάς ακριβώς εκδοχής; Θα ξανασμίξουμε με τους δικούς μας και με ποια μορφή;

Έχει νόημα η ζωή; Εννοώ, έχει νόημα βαθύτερο από το «φάτε, πιέτε, μωρ’ αδέρφια», ή το «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα» δεν ισχύει μόνο για «όσα ουκ υπάρχει μετά θάνατον» αλλά γενικώς; Έχει σκοπό το σύμπαν ή είναι μια μάταιη σπατάλη ύλης και ενέργειας; Είναι ένα το σύμπαν ή υπάρχουν και παράλληλά του; Πόσες είναι οι διαστάσεις;

Είναι οι γνωστές μας τρεις ή καμιά δεκαριά και βάλε όπως ισχυρίζεται η επιστήμη του διαστήματος; Υπάρχουν εξωγήινοι, κι αν ναι, είναι αγαθοί ή κακούργοι; Έχει τέλος ο χρόνος; Είχε αρχή; Είναι εφικτά τα ταξίδια στον χρόνο, προς το παρελθόν ή το μέλλον; Και αν ναι, έχουμε τη δυνατότητα ή το δικαίωμα να επέμβουμε αναδρομικά ή προληπτικά; Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως κακός και εκ βουλήσεως καλός ή ανάποδα; Καταγόμαστε από τον πίθηκο; Είμαστε διαστημική σπορά ή αυτοφυείς γήινοι;

Με λίγη από τη δημοψηφισματική επινοητικότητα των Ελβετών, αγαπημένοι μου, οι οποίοι στήνουν κάλπη για ψύλλου πήδημα, θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε διά της κάλπης για οτιδήποτε μας βασανίζει και ταυτόχρονα μας ηδονίζει. Για οτιδήποτε μας τρώει το μυαλό, αλλά την ίδια στιγμή το ταΐζει κιόλας,του δίνει τροφή και το μεγαλώνει.

Η αλήθεια είναι πως, δίχως τον πόλεμο που κάνει ο άνθρωπος με όλα αυτά τα ερωτήματα, ή έστω με κάποια από αυτά και ποικίλα άλλα, η ζωή του δεν θα διέφερε και πολύ από τη ζωή μιας κατσαρίδας ή μιας γαρίδας,για να θυμηθούμε και τη θάλασσα, απ’ όπου και βγήκαμε μια φορά κι έναν καιρό.

Οι άνθρωποι υπάρχουμε για να αναρωτιόμαστε, αγαπημένοι μου. Ή μάλλον, υπάρχουμε γιατί όσο αναρωτιόμαστε χτίζουμε μια ύπαρξη ουσιωδώς βαθύτερη από τη ζωή της αμοιβάδας. Το «cogito ergo sum» του Ντεκάρτ, δηλαδή το «σκέφτομαι άρα υπάρχω», μεταφράζεται με πολλούς τρόπους. Ετούτη, όμως, η ρήση μάλλον δεν έχει νόημα στη γλώσσα των δημοψηφισμάτων ή των δημοσκοπήσεων, που σε εγκλωβίζουν στις συμπληγάδες ενός «ναι» ή ενός «όχι» και σου στενεύουν το μυαλό και τη ψυχή.

Δείτε τι εννοώ: Βγήκε στη δημοσιότητα μια έρευνα που πραγματοποίησε το αμερικανικό Pew Research Center την περίοδο 2015-2017. Το δείγμα το αποτελούσαν 56.000 πολίτες 34 κρατών της Δυτικής, της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι κλήθηκαν να απαντήσουν μονολεκτικά στο ερώτημα «Υπάρχει Θεός;». Πρέπει να σας πω, αγαπημένοι μου, πως στην έρευνα αυτή οι Έλληνες πήραμε την πρωτιά: Το 92% των ερωτηθέντων συμπατριωτών μας δήλωσε ότι πιστεύει πως υπάρχει Θεός. Δεύτεροι πιστεύοντες, αρκετά πίσω όμως, με 75%, οι Ρώσοι.

Τώρα, σίγουρα θα σκεφτείτε: «Ε, καλά. Αναμενόμενο. Μα αφού είμαστε ομόδοξοι.» Είμαστε αλήθεια; Πρόσφατα υπήρξε σφοδρότατη σύγκρουση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το Πατριαρχείο της Μόσχας, με αντικείμενο την οικουμενική πρωτοκαθεδρία, το Άγιον Όρος και άλλα πολλά τέτοια, άκρως… πνευματικά, η οποία πιστοποιεί πως η ομοδοξία δεν σημαίνει οπωσδήποτε συμφωνία και σχέσεις αγαπητικές.

Ας επιστρέψουμε, όμως, αγαπημένοι μου, στα ερωτήματα που προκαλούν οι απαντήσεις που δόθηκαν στο πλαίσιο της αμερικανικής έρευνας. Τι σημαίνει άραγε για το 92% των Ελλήνων η πίστη τους στην ύπαρξη Θεού; Πώς μεταφράζεται στη γλώσσα της ηθικής η πίστη τους αυτή και πώς επηρεάζει την καθημερινότητά τους; Γίνονται καλύτεροι άνθρωποι λόγω της πίστης τους; Φοβούνται περισσότερο να κάνουν το κακό; Το ξανασκέφτονται πριν προσπεράσουν αγέρωχα τη μία ή την άλλη από τις δέκα παλαιοδιαθηκικές εντολές, όσες θυμούνται, ή τη μία και μόνη των Ευαγγελίων «ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσης»; Οι ίδιοι οι επαγγελματικά διάκονοι του Θεού πορεύονται με τον σταυρό στο χέρι ή παίζουν θέατρο φορώντας στολή χολιγουντιανού Φαρισαίου;

Φοβάμαι, αγαπημένοι μου, πως δε θα χρειαστεί να ψάξουμε πολύ για τις απαντήσεις. Μας τις προσφέρει στο πιάτο η ίδια η ζωή, όσα δηλαδή βλέπουμε γύρω μας αλλά και μέσα μας. Διότι, αγαπημένοι μου, αν ζούσαμε σε κοινωνία καλών χριστιανών, όντως χριστιανών, το καθημερινό αστυνομικό ρεπορτάζ των ΜΜΕ, τόσο πλούσιο σε κακότητα, απλώς δεν θα υπήρχε ή θα εξαντλούνταν σε μονόστηλα.

Και δεν θα γκρινιάζαμε όλοι, από γενιά σε γενιά, για τη σήψη, την παρακμή, τη διαφθορά, την κρίση ηθικής και αξιών. Για τους πολλούς, η σχέση με τη θρησκεία είναι μια ρουτίνα, μια κοινωνική συνήθεια. Το «πιστεύω εις έναν Θεό» δεν τυπώνεται μέσα τους βαθύτερα απ’ ότι τυπωνόταν το περίφημο «Χ.Ο.» στην παλιά μας ταυτότητα.

Και με το δεδομένο ότι, για την πλειοψηφία, γνήσιος Έλληνας είναι μόνο ο χριστιανός, κάποιο πρόβλημα υπάρχει και στη χριστιανικότητά μας και στην ελληνικότητά μας, αλλά και στο αχώριστο υποτίθεται ζεύγος τους. Δεν είναι απίθανο, πάντως, να δηλώνουμε ότι πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού απλώς και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι Έλληνας, ή έστω φιλέλληνας.

Είμαστε δηλαδή λαός περιούσιος. Έτσι φρονούμε. Ταυτόχρονα, το 89% εξ ημών πρεσβεύει ότι «ο πολιτισμός μας είναι ανώτερος των άλλων». Κι εδώ κατακτούμε άλλη μια πρωτιά. Προφανώς, σαν «πολιτισμό μας» εννοούμε τον Παρθενώνα, τον Όμηρο, τον Αισχύλο. Όχι το πώς διαχειριζόμαστε τα σκουπίδια μας ή πώς φερόμαστε στους κάθε λογής αδύναμους.

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *