βιβλίο - ποίηση

Ο Χήθκλιφ (της Ρίτσας Μπαλκουρανίδου)

Ρίτσα Μπαλκουρανίδου - ΔασκάλαΑυτό το όνομα, το συγκράτησα, στο περιβόλι του μυαλού μου, από τα νεανικά μου χρόνια, τότε που εμείς της γενιάς μας, του 1960, διαβάζαμε μετά μανίας λογοτεχνικά βιβλία, μαθήτριες Γυμνασίου. Παρμένο από το βιβλίο της έξοχης, Έμιλυ Μπροντέ, ο Πύργος των Καταιγίδων ή Ανεμοδαρμένα Ύψη. Είναι το ίδιο βιβλίο, κυκλοφόρησε με δύο τίτλους στο εξώφυλλο.

Ένα αριστούργημα της αγγλικής λογοτεχνίας, του περασμένου αιώνα. Το’ γράψε γυναίκα (ήταν τρεις αδελφές, κόρες πάστορα και οι τρεις λογοτέχνες, και ένας αδελφός). Ήταν τόσο δυνατό, που αμφισβητούσαν, ότι το ‘γραψε γυναίκα, δυναμική και ευαίσθητη συνάμα.

Ο ήρωας ήταν ο Χήθκλιφθ, γυρίστηκε και ταινία. Με συνεπήρε, με συγκλόνισε βαθύτατα. Είχε όλα τα στοιχεία της ανθρωπιάς, της αριστοκρατίας, του έρωτα. Όταν διορίστηκα, νεαρή δασκαλίτσα, στην πρώτη και δευτέρα τάξη που είχα, το μάτι μου έπεσε σε ένα παιδάκι φτωχούλη, αδυνατούλη, συμπαθητικό. Αμέσως ταυτίστηκε με τον ήρωα μου, τον Χήθκλιφθ. Ξέρετε γιατί; Είχε όλα τα στοιχεία του. Πάμφτωχο, ορφανό, περιφρονημένο, κακοντυμένο.

Η καρδιά μου λύγισε. Είχε τόσο έξυπνα ματάκια… Τον είχαν στο τελευταίο θρανίο και δεν το έπαιζαν στα διαλείμματα. -Α… Έτσι, ε; Τώρα θα δείτε… Έλα εδώ, αγόρι μου, πως σε λένε; Ντροπαλό, φοβισμένο… Από σήμερα θα κάθεσαι στο πρώτο θρανίο. Από σήμερα θα μου λες, ποιο παιδάκι σ’ έσπρωξε, ποιο σε χτύπησε. Με κοίταζε απορημένο. Κι όλα τα παιδιά της τάξης.

Κι αρχίζω τη διδαχή. Γιατί αυτή η συμπεριφορά; Να ‘στε όλα αγαπημένα. Είναι μαύρος, κυρία. Λάθος . Είναι σοκολατένιος, είπα και τι σχέση έχει; Ο ήλιος μαυρίζει πιο πολύ μερικούς ανθρώπους, Όλα είμαστε παιδιά του Θεού. Το παιδάκι πήρε τ’ απάνω του. Κυρία και κυρία…, κι αν σας πω, ότι τ’ αγάπησα πιο πολύ απ’ όλα; Ήταν χρυσό αγόρι.

Τα χρόνια πέρασαν και μια χρονιά, στο παζάρι της Φλώρινας, μεγάλο παλικάρι ακούω… Κυρία, κυρία!… Τι να δω; Τον Χήθκλιφθ μου, άνδρας σωστός. Με γνώρισες; Α… κυρία, κυρία… πως δεν σας γνώρισα; Εσείς… εσείς και μ’ αγκάλιασε. Συγκινήθηκα. Πόσο καλά, κυρία, μου φερόσασταν, μικρός, πόσο σας αγαπούσα…

Κυρία, κυρία, αυτά τα μήλα, σας τα κάνω δώρο. Πουλούσε στην αγορά μήλα, κάστανα, καρύδια. Ήταν η ωραιότερη ανταμοιβή που έχω νιώσει. Ήξερε ότι τον ξεχώρισα, το’ χε καταλάβει κι ας ήταν μικρό παιδί, ήξερε ότι εγώ έγινα αιτία να τον εντάξω στο σύνολο των παιδιών, να γίνει αποδεκτό κι ας ήταν μαυρούλικο, φτωχούλη. Ήταν ένα παιδάκι ξεχωριστό, ήταν όπως όλα τα παιδάκια του κόσμου, ήταν ο Χήθκλιφθ μου.

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *