Πρόεδρος Ουρουγουάης Μοχίκε

«Ο πιο φτωχός πρόεδρος του πλανήτη…” – ΗΧΩλόγιο

Το σημερινό σημείωμα, αγαπημένοι μου, θεωρήστε το συνέχεια του προηγούμενου, μιας και μετά τον Ολλανδό πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε θέλω να σας συστήσω και έναν άλλον ηγέτη, τον πρόεδρο της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, τον μόνο ίσως στον κόσμο που θα συγκέντρωνε τον σεβασμό όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση.

Το προσωνύμιό του είναι «El Presidente pobre mas» που σε απλά ελληνικά σημαίνει ο «φτωχός πρόεδρος»! Και όταν λέμε «φτωχός», εννοούμε πραγματικά φτωχός! Είναι ο κύριος της φωτογραφίας που βγαίνει με δυσκολία από τον παλιό «Σκαραβαίο», είναι ο αντάρτης των Τουπαμάρος στα χρόνια της δικτατορίας. Και το παλιό αυτό σκαρί της Volkswagen, που η αξία του είναι μόλις 1.945 δολάρια, είναι η μοναδική “πολυτέλεια” που έχει επιτρέψει στον εαυτό του!

Ο 77χρονος πολιτικός, που δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη, απέκτησε πριν από λίγες ημέρες ακόμα έναν τίτλο τιμής, αυτόν του πιο φτωχού προέδρου στον κόσμο! Το παρατσούκλι, αγαπημένοι μου, βγήκε μετά την αποκάλυψη ότι, εάν και ο μηνιαίος μισθός του είναι 12.500 δολάρια, εκείνος κρατάει μόνον 1.250 δολάρια για τα έξοδά του και το υπόλοιπο ποσό, το 90% (!!!), το επιστρέφει στο κράτος προκειμένου να ενισχυθούν τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας!

Όπως ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «El Mundo», με τα 1.250 δολάρια το μήνα μπορεί να τα βγάλει πέρα. Και μπορεί, γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα. «Με αποκαλούν «φτωχό», αλλά εγώ δεν νιώθω έτσι. Φτωχός είναι όποιος αγωνίζεται να διατηρήσει ένα πολυτελές επίπεδο ζωής, επιθυμώντας διαρκώς ολοένα και περισσότερα υλικά αγαθά», είναι μια χαρακτηριστική φράση που συμπυκνώνει την προσωπική φιλοσοφία του 77χρονου πολιτικού, ο οποίος έχει επιλέξει να μη φρουρείται από αστυνομικούς, ενώ σχεδόν καθημερινά μοιράζει ενημερωτικά φυλλάδια στον δρόμο για να προωθήσει τις κυβερνητικές του πρωτοβουλίες, όπως το 2011 όταν μοίρασε μπροσούρες που καταδίκαζαν τη βία κατά των γυναικών.

Στις ομιλίες του δεν εμφανίζεται ποτέ ντυμένος με ακριβά κοστούμια, αλλά φορά πάντα παλιές μπλούζες και ζακέτες, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο του αρέσει να απολαμβάνει τη συντροφιά του σκύλου του, της Μανουέλα. Ζει σε ένα αγρόκτημα που ανήκει στη γυναίκα του, Λουσία Τοπολάνσκι, η οποία είναι μέλος της Γερουσίας και, όπως ο σύζυγός της, αγαπημένοι μου, έτσι και εκείνη δωρίζει μέρος του μισθού της σε κοινωφελή ιδρύματα.

«Ζω σε ένα αγρόκτημα στο Μοντεβιδέο με τη γυναίκα μου και τον αγαπημένο μου σκύλο. Έχω ό,τι χρειάζομαι. Δεν θέλω κάτι παραπάνω από αυτό. Η συντροφιά των αγαπημένων μου προσώπων δεν αγοράζεται με χρήματα! Με αυτά μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο για κάποιους άλλους ανθρώπους στη χώρα μου», λέει ο Μουχίκα, που εκλέχθηκε το 2009 κι είναι πρόεδρος της Ουρουγουάης από την 1 Μαρτίου του 2010.

«Εμένα δεν με ψήφισαν επειδή ήμουν δέκα χρόνια φυλακή ή για τις σφαίρες που μου έριξαν. Με ψήφισαν επειδή μου βγήκε η πίστη υποστηρίζοντας τους ανθρώπους κατά την διάρκεια των ετών που ήμουν βουλευτής. Δεν με ψήφισαν για το χθες, με ψήφισαν για το αύριο. Δεν χρειάζεται να φοβίζουμε τον κόσμο. Αν ρωτήσεις ένα νέο για πράγματα που συνέβησαν πριν από 25 χρόνια δεν θυμάται. Αυτό που θυμάται είναι αν έχει δουλειά, αν έχει κατοικία, αν έχει συγκοινωνία, αν έχει ιατρική φροντίδα. Αυτό θα κρίνει αν θα ψηφίσει τον ένα η τον άλλον…».

Για τον ίδιο, το μεγαλύτερο διεθνές πρόβλημα είναι οι συνέπειες της υπερκατανάλωσης στο περιβάλλον. «Διαθέτει αυτός ο πλανήτης αρκετούς πόρους ώστε επτά ή οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι να έχουν ανάλογο επίπεδο κατανάλωσης και δημιουργίας απορριμμάτων με εκείνο των πλούσιων κοινωνιών; Αυτό το επίπεδο υπερκατανάλωσης είναι που καταστρέφει τον πλανήτη», τονίζει.

Ο «πιο φτωχός πρόεδρος», αγαπημένοι μου, έχει περάσει 14 χρόνια στη φυλακή κατά την περίοδο της δικτατορίας στη χώρα, ενώ τον έχουν πυροβολήσει έξι φορές. «Είμαστε άνθρωποι. Αυτό που ζητώ από τους ανθρώπους είναι να μην μισούν αυτούς που σκέπτονται διαφορετικά. Στις ελεύθερες κοινωνίες θα πρέπει να υπάρχουν συγκρούσεις και θα υπάρχουν για πάντοτε. Ακόμα και αν είχαμε την καλύτερη κυβέρνηση. Πάντοτε. Θα πρέπει να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε και να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους στον αλληλοσεβασμό και στην ανοχή του διαφορετικού. Το να δείχνουμε ανοχή όταν οι άνθρωποι σκέπτονται το ίδιο είναι εύκολο. Το θέμα είναι να δείχνουμε ανοχή όταν σκέπτονται διαφορετικά. Δεν σκεπτόμουν πάντοτε έτσι άλλα έχω ζήσει πολλά χρόνια. Σήμερα πιστεύω ότι μια ειρήνη κακώς διαμορφωμένη αξίζει περισσότερο από μία νικηφόρο σύγκρουση. Οι μεγάλες συρράξεις ποτέ δεν είναι δίκαιες. Ποτέ δεν τελειώνουν με δικαιοσύνη. Και αυτό προκαλεί πόνο σε αυτόν που αισθάνεται αδικημένος και θα πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον φροντίσουμε. Όμως υπάρχει και η άλλη υποχρέωση, ότι δηλαδή πρέπει να βλέπουμε μπροστά, να διερωτώμεθα ποια θα είναι η μοίρα ενός έθνους που συνεχίζει να τοποθετεί πάντοτε τον εαυτό του σε μία πολεμική λογική. Δεν μπορούμε να σώσουμε τις ζωές αυτών που έφυγαν, ούτε να καταστρέψουμε τις ζωές αυτών πού έρχονται. Στη ζωή θα πρέπει να μάθουμε να κουβαλάμε ένα φορτίο. Δεν γνωρίζω αν οι θεοί τιμωρούν. Αυτό που θα πρέπει να μάθουμε είναι να συμβιώνουμε, που είναι κάτι διαφορετικό. Συμβίωση σημαίνει ότι ο ένας περπατά σε αυτό το πεζοδρόμιο και ο άλλος στο άλλο. Δεν σημαίνει ούτε ότι θα αγκαλιαστούμε αλλά ούτε και ότι θα πετάμε πέτρες ο ένας στον άλλον. Συμβίωση σημαίνει ανοχή και σεβασμός. Και πιστεύω ότι δεν μπορούμε να ζητάμε τίποτα παραπάνω».

Ο Μουχίκα, αγαπημένοι μου, δεν μετανιώνει για τις επιλογές του: «…έζησα φτωχά και ταπεινά, με λίγα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Μπορώ να ζήσω άνετα κι ωραία με όσα έχω τώρα».

Σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ουρουγουάης, έχει νομιμοποιήσει τη χρήση ινδικής κάνναβης για προσωπική χρήση, μέτρο που για την ώρα δείχνει να αποδίδει καρπούς. «Η χρήση κάνναβης δεν είναι το πιο ανησυχητικό πρόβλημα. Το αληθινό πρόβλημα είναι η παράνομη διακίνηση των ναρκωτικών, ο τεράστιος τζίρος και η εγκληματικότητα που τη συνοδεύουν», επισημαίνει.

Όλα τα παραπάνω δεν θα μπορούσαν να μην μας βάλουν σε σκέψεις. Για παράδειγμα: Όλοι εμείς οι ιδιότυποι νεοέλληνες, αγαπημένοι μου, θα αντέχαμε έναν τέτοιο πρόεδρο στη χώρα μας; Θα μας ενέπνεε «σεβασμό» όπως θα τον βλέπαμε με το τζιν παντελόνι, να βγαίνει ασθμαίνοντας από τον «Σκαραβαίο» και όχι από απαστράπτουσα «μαύρη κούρσα», όπως έλεγαν παλιά στην επαρχία τα αυτοκίνητα υπουργών, βουλευτών και παρατρεχάμενων;

Θα θέλαμε να έχει μισθό κοντά στον δικό μας και να τα βγάζει δύσκολα πέρα; Θα αντέχαμε να μην “ικανοποιεί” τους ευσεβείς μας πόθους για φλας, αναγνώριση, φράγκα, ”επαφές” και παρασκήνιο; Θα αντέχαμε να μην έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη; Θα αντέχαμε να μην είναι αυτό που θέλουμε να είμαστε; Ή τουλάχιστον θα ήθελε κάτι τέτοιο η συντριπτική πλειοψηφία;

Πλούσιοι (άντε εύποροι), διάσημοι, μάγκες, καταφερτζήδες, λαμόγια (με την καλή έννοια βεβαίως- βεβαίως), σκαφάτοι, σαλονάτοι και κυρίως στο απυρόβλητο…; Η απάντηση είναι δική σας…

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *