Μουλάρι

Οι γυναίκες, ο κούκος και τα αβγά… (Π.Βότσης)

Βότσης Πέτρος - ΣημείωμαΈνας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη, πολλά όμως σέρνει μαζί του με το κελάηδημα του και μονο. Γνωστό και απλό το «κελάηδημα» του κι εύκολα μπορεί να το μιμηθεί ο καθένας. Αυτό το μοναχικό πουλί που παρασιτεί στην κοινωνία των φτερωτών ομοίων του, είναι ίσως από τα πρώτα ζώα που επινόησε την παραμάνα, αφού γεννάει τα αβγά του σε ξένη φωλιά κι αναλαμβάνουν άλλοι να αναθρέψουν και να μεγαλώσουν τα μικρά του.

Τον άνθρωπο τον απασχόλησε από πολύ παλιά μέχρι και σήμερα, αυτό το πουλί με το αθόρυβο πέταγμα και το μικρό μέγεθος. Το βρίσκουμε στα τραγούδια, στις παραδόσεις, σε καθημερινές φράσεις, σε παραμύθια κ.α.

Διάφορα λέγονται και ακούγονται στη λαϊκή παράδοση για τον κούκο, τα οποία στο κοντινό παρελθόν αποτελούσαν αναμφισβήτητες αλήθειες. Πάμπολες οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες για τα κακά που φέρνει ο κούκος και πολλά τα μηνύματα που φέρνει με το κελάηδημα του.

«Αν ακούσεις κούκο νηστικός, θα έχεις πονοκέφαλο, θα κάνεις εμετό και θα υποφέρεις από εντερικές διαταραχές…(1)», έλεγαν. «Αν όταν ακούσεις κούκο να κελαηδά, δεν κυλισθείς στο έδαφος(2), Θα’χεις φαγούρα, φταρνίσματα και συνάχι…». Κι ακόμα ότι «Ο κούκος ξέρει (!) για τον καθένα μας πόσα χρόνια ζωής του μένουν και σου απαντάει αν τον ρωτήσεις με τον αριθμό των κουου-κουου που θα κάνει ο κούκος (3) αφού κάνεις την ερώτηση για το πόσα χρόνια σου απομένουν»…

Η Ντιμάνα και η Νεβένα, δυο καλές φίλες, νιόπαντρες, αντάμωσαν μια Πέμπτη στην πηγή του χωριού κι έστρωσαν κουβέντα για τη νέα τους ζωή και τις εμπειρίες που αποκτούν. Είχαν καιρό να βρεθούν και συζήτησαν πολλά. Μέσα στη κουβέντα, κάποια στιγμή η Ντιμάνα είπε:

– Αύριο θα πάμε με τον άντρα μου στο παζάρι της Μελίτης.
– Α… αλήθεια; Εγώ θα πάω με τον πεθερό μου, απάντησε η Νεβένα.
– Τότε λέω να πάμε παρέα, συνέχισε η Ντιμάνα.
– Εγώ λέω να πάρω και μερικά αβγά για ν’αγοράσω καλλυντικά. Υπάρχουν και φτηνα και καλά, μου το΄πε η Μένκα του Τράικου που τα δοκίμασε…, είπε η Νεβένα.
– Ε, τότε θα πάρω κι εγώ, είπε κάπως ενθουσιασμένη η Ντιμάνα.

Κάποια στιγμή σηκώθηκαν να φύγουν – προτού ριζώσουν οι στάμνες και μπαγιατέψει το νερό, όπως έλεγαν οι άντρες του χωριού όταν έβλεπαν τις γυναίκες να έχουν στήσει κουβέντα με τις στάμνες καταγής – και η Νεβένα είπε στη Ντιμάνα να μη φύγει με τον άντρα της το πρωί και ότι θα περνούσαν να τους πάρουν αυτή και ο πεθερός της για να πάνε παρέα.

Πράγματι την άλλη μέρα το πρωί ξεκίνησαν για το παζάρι της Μελίτης. Ήταν Μάης μήνας και η φύση ήταν στολισμένη σαν φιλάρεσκη γυναίκα με καλή αισθητική αντίληψη, επιδέξια στην διακόσμηση και τους συνόδευε σε όλη τη διαδρομή. Τα πουλιά με μελωδικά κελαηδήματα προσκαλούσαν ερωτικά το ταίρι τους και τα φυτά συναγωνίζονταν στα χρώματα και τις ελκυστικές μυρωδιές. Η φύση βρισκόταν σε μια ακατάπαυστη κινητικότητα και σε συνεχή οργασμό επίδειξης του ωραιοτέρου.

Οι δυο φίλες ακολουθώντας τα γαϊδουράκια που κουβαλούσαν τους άντρες, κουβέντιαζαν και συνέχεια γελούσαν – ήταν δεν ήταν είκοσι χρονων – μπαίνοντας σ’έναν άμεσο ανταγωνισμό με τα πουλιά που κελαηδούσαν.

Περάσανε την Αχλάδα, μπήκαν στο Γιουρούκι και μετά πήραν τον δρόμο της Στράνας για τη Μελίτη. Η καθεμιά ομολόγησε στην άλλη πως είχε γεμάτες με αβγά τις τσέπες της κιουρντίας (4) κι έτσι θα μπορούσαν να αγοράσουν καλλυντικά χωρίς να’χουν η μια τη γκρίνια του πεθερού και η άλλη τη γκρίνια του άντρα…

Κάποια στιγμή άρχισαν να λένε κάτι ψυθιριστά και καθώς μοιράζονταν τα μυστικά τους ομολόγησε η μια στην άλλη ότι είναι έγκυος… Οι άντρες στα γαϊδουράκια σαν έπαψαν να ακούγονται οι λαλίστατες γυναίκες γύρισαν τα κεφάλια τους κατά πίσω… «Τι πάθανε αυτές και δεν ακούγονται;» σκέφτηκαν και ο πεθερός της Νεβένας είπε:

– Γιατί οι πουλάδες πάψανε να κακαρίζουν;
– Τίποτα πατέρα…, είπε η Νεβένα. Λέμε κάτι γυναικεία πράγματα…
– Και αυτά τα πράγματα είναι μυστικά; Ρώτησε ο άντρας της Ντιμάνας.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένας κούκος να κελαηδά! Η Ντιμάνα ξαφνιασμένη είπε:
– Είμαστε έγκυες και ακούστηκε κούκος. Πρέπει να φυλαγόμαστε.
– Καλά που το είπες, είπε η Νεβένα…

Τότε, έπεσαν και οι δυο στο έδαφος κι αρχισαν να κυλιούνται ξεχνώντας πως οι τσέπες τους ήταν γεμάτες αβγά. Στην αρχή καθώς έσπαναν τα αβγά, νόμιζαν ότι ακούγονταν τα χαλίκια του δρόμου καθώς κυλιόντουσαν. Όταν όμως τα ζουμιά των αβγών πότισαν για τα καλά τα ρούχα τους, κατάλαβαν τη ζημιά που είχαν πάθει!

Ευτυχώς ήταν δίπλα το ποτάμι. Έβγαλαν τις κιουρντίες τους και προσπάθησαν, όσο γινόταν, ν’απαλλαγούν από τα σπασμένα αβγά. Οι άντρες είχαν σταματήσει και γελούσαν με τη καρδιά τους για το χουνέρι που έπαθαν οι νεαρές γυναίκες…

– Χαθήκανε τα καλάθια; Είπε ο άντρας της Ντιμάνας ενώ ο πεθερός της Νεβένας συμπλήρωσε:
– Ο θεός όλα τα βλέπει, τα κρίνει και τα δικάζει. Δε συγχωρεί το ψέμα και την απάτη…

(1) Καθαρά συμπτώματα ηλίασης την άνοιξη που η διάρκεια της μέρας είναι μεγάλη.
(2) Συμπτώματα αλλεργίας πολύ συνηθισμένα την άνοιξη λόγω της άφθονης γύρης στην ατμόσφαιρα.
(3) Ο κούκος συνήθως κελαηδά πολλές φορές και αυτό βοηθά τον άνθρωπο αφού του δίνει το μήνυμα ότι θα έχει πολλά χρόνια ζωής.
(4) Μακρυ, μάλλινο κια αμάνικο πανωφόρι φτιαγμένο στον αργαλειό.

Πέτρος Βότσης

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *