θέατρο - μάσκες

Μια άλλη ανάλυση του φαινομένου του Θεάτρου (του Σταμάτη Γαργαλιάνου)

Σταμάτης Γαργαλιάνος (β)
Σταμάτης Γαργαλιάνος

Μπορούμε να καταλάβουμε το Θέατρο καλύτερα, αναλύοντάς το ανά τομέα. Ετσι έχουμε :

ΕΠΟΧΕΣ (Ιστορικές Περίοδοι)
Η πρώτη ανάλυση θεάτρου για την κατανόησή του πρέπει να βασίζεται στις χρονολογικές περιόδους (Αρχαίο Ελληνικό – Ρωμαϊκό – Μεσαιωνικό – Αναγέννησης – 19ου Αιώνα – 20ου Αιώνα), αλλά και να επιχειρεί και άλλου είδους προσεγγίσεις, σύμφωνα, ενίοτε, με τα κατωτέρω:

ΧΩΡΟΙ
Μια ανάλυση του Θεάτρου θα μπορούσε αποκλειστικά να αναλύσει το τι συμβαίνει σε όλες τις χώρες του κόσμου: Αγγλικό Θέατρο – Γαλλικό – Ρώσικο θέατρο κλπ. Μια τέτοια ανάλυση θα μπορούσε επίσης να αναλύσει το τι συνέβαινε στο θέατρο των πέντε ηπείρων: Αμερικάνικο-Ευρωπαϊκό-Ασιατικό κλπ. Κάλλιστα η ίδια Ιστορική μπορεί και πρέπει να μελετήσει τους Θεατρικούς της Χώρους: Αμφιθέατρα – Ιταλική Σκηνή – Στάδια – Κυκλικό Θέατρο – κ.α καθώς και το περίφημο «Έξω – Μέσα» : Κλειστοί χώροι – ΄Υπαιθρος

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ
Μια μελέτη του Θεάτρου θα πρέπει σίγουρα να μελετήσει τις συνθήκες που επηρέασαν το θέατρο: Μπουλούκια – Θέατρο του Βουνού – Θέατρο της Αντίστασης – Θέατρο του Παραλόγου – Αστικό Θέατρο κλπ.

ΚΕΙΜΕΝΑ (Συγγραφικά Ρεύματα – μεγάλοι συγγραφείς)
Μια ιστορική ανάλυση του Θεάτρου έχει λόγο να εξετάζει τις διάφορες «γραφές» στα κείμενα: Ρεαλιστική γραφή – Νατουραλιστική – Επικό θέατρο – Αποστασιοποίηση – κλπ. Η ίδια ανάλυση οφείλει να τιμά τους μεγάλους συγγραφείς του, δηλαδή αυτούς που του έδωσαν το δικαίωμα να υπάρχει: Σαίξπηρ – Τσέχωφ – Ιονέσκο – Μπέκετ – Πιραντέλλο – Ιψεν κ.ά.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ (Στυλ ηθοποιίας – μεγάλοι ηθοποιοί)
Στο ίδιο στυλ θα μπορούσαμε να εξετάσουμε τις κατηγοριοποιήσεις των ηθοποιών: Κωμικοί – Δραματικοί – Μίμοι – κ.α. αλλά και να τους μελετήσει ατομικά: Τζων Γκίλγουντ – Λώρενς Ολίβιε – Μάγια Μόργκενστεν – ΄Αλεκ Γκίνες – Κατίνα Παξινού – Αλέξης Μινωτής – Λυδία Φωτοπούλου κ.α. Ο καθένας απ’ αυτούς έχει χαράξει τη δική του ιστορία στο θέατρο και συνολικά όλοι τους αποτελούν όντως την μεγάλη Ιστορία του Θεάτρου.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ
Αναλύοντας το Θέατρο οφείλουμε να εξετάσουμε τα μεγάλα ρεύματα σκηνοθεσίας: Εξπρεσιονιστικό – Νατουραλιστικό – Ρεαλιστικό – Αβάντ Γκάρντ κ.ά., αλλά και τους μεγάλους σκηνοθέτες: Πήτερ Μπρουκ – Πήτερ Χωλ – Μαξ Ράινχαρντ – Κονσταντίν Στανισλάβσκι – Τζιόρτζιο Στρέλερ – Αντουάν Βιτέζ – Ανδρέας Βουτσινάς – Μπομπ Ουίλσον – Μπέρτολτ Μπρεχτ – Ελία Καζάν – Μέγερχολντ – Πατρίς Σερρώ – Ζαν Βιλάρ – Ροζέ Πλανσόν – Λευτέρης Βογιατζής – Θόδωρος Τερζόπουλος – Ντανιέλ Μεσγκίς – κ.α

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ
Μια ιστορική ανάλυση του Θεάτρου θα μπορούσε να βασισθεί στις εικαστικές επιρροές του: Εξπρεσιονισμός – Νατουραλισμός – Ρεαλισμός – Ιμπρεσιονισμός – Κυβισμός – Σουρεαλισμός – Αφαιρετισμός – Κονστρουκτιβισμός

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ – ΟΜΑΔΕΣ
΄Εχουμε καθήκον, επίσης, να εξετάζουμε, διαχρονικά, τα είδη των οργανισμών (Κρατικά – Επιχορηγούμενα – Ιδιωτικά – Συλλογικά Θέατρα) αλλά και, επί μέρους, τους μεγάλους θιάσους: Μπερλίνερ Ανσάμπλ – Λίβινγκ Θήατερ – Λα Μάμα – Κομεντί Φρανσαίζ – Ολντ Βικ – Εθνικό Θέατρο Ελλάδος – Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν, κ.α.

ΕΙΔΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
Μια Ιστορία του Θεάτρου θα μπορούσε να έχει ως «σκελετό» τα είδη του: Μιούζικαλς – Αυτοσχέδιο Θέατρο/Κομμέντια ντελ’ Αρτε – Παντομίμα – Δράμα – Κωμωδία – Επιθεώρηση – Μπουλβάρ – Λαϊκό Θέατρο – Θέατρο Προπαγάνδας – Οπερα – Παιδικό Θέατρο – κ.α.

ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Εξετάζοντας το Θέατρο είναι καλό να μελετούμε την πορεία και τις γραπτές απόψεις των θεωρητικών του θεάτρου: Αριστοτέλη, Βάλτερ Πούχνερ, Μπέρναρ Ντορτ, Πατρίς Παβίς, Αντρέ Ελμπώ, Αν Ούμπερσφελντ, Ζωρζ Μπανύ, Μισέλ Κορβάν, Ελένης Βαροπούλου, Κώστα Γεωργουσόπουλου, Πήτερ Μπρουκ, Αντονέν Αρτώ, Κονσταντέν Στανισλάβσκυ, Σάββα Πατσαλίδη, Θόδωρου Γραμματά, Τηλέμαχου Μουδατσάκι.

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *