Συλλαλητήριο για την ανεξαρτησία της Καταλονίας

«Καταλονία και στο βάθος η Ευρώπη…» – ΗΧΩλόγιο

Η τηλεόραση, αγαπημένοι μου είναι ανοιχτή όπως πάντα αλλά χωρίς φωνή. Στην οθόνη προβάλλονται σκηνές βίας. Αστυνομικοί επιτίθενται με μικρά ρόπαλα και πλαστικές σφαίρες εναντίον διαδηλωτών. Άνθρωποι με ματωμένα πρόσωπα και τραύματα στο σώμα ηλικιωμένοι -άνδρες και γυναίκες- δέχονται τις πρώτες βοήθειες από νεαρούς και εφήβους. Χιλιάδες κιτρινοκόκκινες σημαίες ανεμίζουν αυθάδικα μπροστά από τις κλούβες και τις θυμωμένες φάτσες των ανδρών των ΜΑΤ.

Ψάχνω το τηλεχειριστήριο… Κάπου το έχω παραχώσει και ως συνήθως δεν το βρίσκω. Μα, πού γίνονται όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά;

Αναρωτιέμαι. Μήπως στο Καράκας; Λες ο Μαδούρο να έβγαλε ξανά στους δρόμους τις δυνάμεις καταστολής για να αντιμετωπίσει την αυθόρμητη λαϊκή οργή; Πάντως έχω μέρες να ακούσω για επεισόδια στη Βενεζουέλα. Υπέθεσα πως η αντιπολίτευση κερδίζει χρόνο, ανασυντάσσεται ώστε να επιστρέψει δριμύτερη και αποφασισμένη για την τελική έφοδο στο προεδρικό μέγαρο…

Οι σκέψεις μου διακόπτονται γιατί στο κάτω μέρος της οθόνης βλέπω ότι γράφει Καταλονία-Βαρκελώνη. Άλλο και τούτο πάλι; Είχαμε ντέρμπι Μπαρτσελόνα – Ρεάλ, αδικήθηκε η Μπάρτσα και συγκρούονται οι οπαδοί με την αστυνομία; Η περιέργεια κορυφώνεται. Συνεχίζω το ψάξιμο του τηλεχειριστηρίου και το ανακαλύπτω θαμμένο κάτω από την στοίβα των ρούχων για το σίδερο. Ανοίγω τον ήχο. Μια φωνή με ενημερώνει ότι πρόκειται για το παράνομο δημοψήφισμα που οργανώνει η εθνικιστική κυβέρνηση της Καταλονία…

Παράνομο; Μάλλον, αφού το απαγορεύει το ισπανικό σύνταγμα. Ωραία, παράνομο αλλά δικαιολογείται τόση βία; Ο εκφωνητής κάνει λόγο για 800 τραυματίες. Ανάμεσά τους πολίτες που δεν δείχνουν αναρχικοί και ακτιβιστές. Φιλήσυχοι μου φαίνονται. Ε, πώς θέλεις να αντιδράσει μία κυβέρνηση όταν αμφισβητείται η επικράτεια της χώρας;

Catalonia is not spain

Εντάξει! Το έχουμε εμπεδώσει. Το μονοπώλιο της βίας ανήκει στο κράτος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η μυθολογία μας θέλει το Κράτος και τη Βία αδέρφια, πιστούς εκτελεστές του Διός, προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (όχι μόνο της κρατικής).

Όμως ανέκαθεν, η χρήση βίας, αγαπημένοι μου, όπως συνήθως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, δεν εκτονώνει αλλά περιπλέκει την επίλυση της κρίσης. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι μετά τις ενέργειες των αστυνομικών δυνάμεων οι αποσχιστικές τάσεις στην Καταλονία αποδυναμώθηκαν. Αντιθέτως, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι οξύνθηκαν. Αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούν οι περισσότεροι σώφρονες είναι ότι η επόμενη μέρα αφήνει μια βαθιά πληγή που ίσως κλείσει πολύ δύσκολα. «Η βία δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί τη λύση!»

Μήπως, πρέπει ν’ αρχίσουμε να μιλάμε πια για Μπισκάγια, για Ανδαλουσία ή Καστίλη, για Φλάνδρα ή Βαλονία, για Βάδη-Βυρτεμβέργη ή για Βάδη και Βυρτεμβέργη και Ρηνανία και Βεστφαλία και Βαυαρία και… τράβα κορδόνι. ΄Η (να έρθουμε και στα δικά μας) για Βλαχία και Τσαμουριά και Μακεδονία… Δεν λέω για τη Γιουγκοσλαβία και τις διαιρέσεις της. Αυτή την ξεπαστρέψανε εδώ και χρόνια. Διελύθη, όπως έλεγαν οι παλαιοί, «εις τα εξ ων συνετέθη».

Νομίζω πως η δυναμική της Ευρώπης στο… παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον (αν υπάρχει μέλλον) πρέπει να είναι μία: ενότητα εις τα εξ ων συντίθεται. Μία διαρκής προσπάθεια για σύνθεση διαφορών, με απόλυτο σεβασμό κάθε μέλους, κάθε διαφορετικότητας. Χωρίς κυρίαρχους και επικυρίαρχους, κυριαρχούμενους και επικυριαρχούμενους, κατακτητές και κατακτημένους, ηγεμόνες και υποτελείς.

Η ίδια η ιστορία αποδεικνύει πως όλα τα προηγούμενα παίχτηκαν στην Ευρώπη, αιώνες επί αιώνων, και χάθηκαν. Ματοκύλισαν την Ευρώπη με αναρίθμητους «εσωτερικούς» πολέμους (τριακονταετείς, εκατονταετείς, ναπολεόντειους κ.λπ. κ.λπ.), άναψαν τον σπινθήρα δύο παγκόσμιων πολέμων, μέσα σ’ έναν αιώνα μόνο, με απόσταση μόλις δύο δεκαετίες, άφησαν εκατομμύρια νεκρούς και βουνά ερειπίων και χάθηκαν. Και μετά κάποιοι Ευρωπαίοι κάθισαν και σκέφτηκαν όλους αυτούς τους ηγεμονισμούς και τις υπεροψίες κι είπαν: Δεν πάει άλλο, όσο συνεχίζουμε έτσι, θα τραβάμε τα ίδια βάσανα. Πρέπει να δούμε τις διαφορές, να τις σεβαστούμε και πάνω σ’ αυτόν τον σεβασμό να επιχειρήσουμε μια ένωση της Ευρώπης, χωρίς κυριαρχίες και με βάση τη σύνθεση των διαφορών.

Αυτό, νομίζω, είναι το κρίσιμο που διακυβεύεται τώρα στην Καταλονία, για την Καταλονία, την Ισπανία και την Ευρώπη: η σύνθεση των διαφορών. Οι διαιρέσεις και οι αποσχίσεις είναι τα εύκολα. Οι διέξοδοι όμως είναι τα δύσκολα… και εκεί είναι που πρέπει να δοκιμαστεί η Ευρώπη.

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *