Αλέξης Τσίπρας - γραβάτα

Κάνουν λάθος ανάγνωση… – ΥπερΗΧΩγράφημα

Δεν ξέρω αν το έχει αντιληφθεί το μικρό ΠΑΣΟΚ αλλά και η ΝΔ που φιλοδοξεί να επανέλθει στην εξουσία, όμως εδώ και τέσσερα χρόνια δεν αντιμετωπίζουν σωστά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και αυτό συμβαίνει γιατί «διαβάζουν» λάθος τόσο τις προθέσεις, όσο και τις επιλογές του Αλέξη Τσίπρα.

Βασικά, εκείνο που δεν έχουν αντιληφθεί είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα «κανονικό» κόμμα, αυτό τουλάχιστον δείχνει η μέχρι τώρα διαδρομή του. Προσέξτε τον συλλογισμό μου: Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε σαν «αντισυστημικό» κόμμα που πολεμάει το «παλαιό κατεστημένο».

Έτσι, από το 4% πήγε στο 18% και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Έπειτα έπιασε το 35% και έγινε κυβέρνηση. Όμως, όταν χρειάστηκε, υποδέχτηκε πλήθος προσώπων από τα «παλαιά» κόμματα. Πώς θα γίνεις άλλωστε μεγάλο κόμμα αν μένεις περιχαρακωμένος στα δικά σου σύνορα;

Επιπλέον, έως το 2015 εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το αντιμνημονιακό τσουνάμι και κέρδισε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά και σαν κυβέρνηση προσαρμόστηκε, μέσα σε έξι μήνες, στη μνημονιακή πραγματικότητα. Σε αντίθεση δε με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, έδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, με αποτέλεσμα να σπάσει ρεκόρ παραμονής σαν κυβέρνηση.

Όμως η ιστορία λέει πως κάπως έτσι γίνεται με τα νεόκοπα κυβερνητικά κόμματα. Θα το θυμάστε, αν και οι εποχές διαφέρουν, ότι κάπως έτσι γιγαντώθηκε και το ΠΑΣΟΚ και έγινε, μέχρι το 2009, κυρίαρχο κόμμα της Μεταπολίτευσης: Στην αρχή με ριζοσπαστικό λόγο, μετά με συνεχείς προσαρμογές σαν κυβέρνηση και φυσικά με διευρύνσεις προς τα δεξιά και τα αριστερά του.

Ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν κάνουν τίποτα το πρωτότυπο. Οι αντίπαλοί τους είναι αυτοί που τούς «διαβάζουν» λάθος. Ας φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας: Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και τα δύο μέχρι το 2015 μοναδικά κυβερνητικά κόμματα, πίστευαν ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα είχε σύντομη διάρκεια ζωής.

Λογάριαζαν ότι μετά από τη σύγκρουση με τους δανειστές θα κατέρρεε. Με λίγα λόγια, είχαν επενδύσει στην «αριστερή παρένθεση». Έπεσαν τραγικά έξω.

Μετά, τα δύο κόμματα άλλαξαν ηγεσίες, αλλά και οι νέοι ηγέτες τους συνέχιζαν και αυτοί να ποντάρουν στη σύγκρουσή του με τους δανειστές και «πρόβλεπαν» κάθε έξι μήνες εκλογές «απαλλαγής».Έπεσαν και αυτοί τραγικά έξω!

Το 2015 ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καλούσαν τον κ. Τσίπρα να μην κάνει καμιά ρήξη με τους δανειστές και να μην τολμήσει να βγάλει τη χώρα από την Ευρωζώνη. Με λίγα λόγια, τον πίεζαν να γίνει μνημονιακός. Ο Τσίπρας το έκανε, και τότε η, επίσης μνημονιακή, αντιπολίτευση, του ασκούσε κριτική από… αντιμνημονιακή σκοπιά. Λες και ο αριστερόστροφος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε ανάγκη τον Άδωνι Γεωργιάδη ή τον Ανδρέα Λοβέρδο, για να καταλάβει ότι ο κ. Τσίπρας έκανε «κωλοτούμπα».

Αυτά για το παρελθόν. Τι κάνει σήμερα, στην αρχή της «μεταμνημονιακής» εποχής, ο κ. Τσίπρας και δυσκολεύεται να το καταλάβει η αντιπολίτευση; Πρώτα πρώτα, κάνει προσπάθειες να διευρύνει κι άλλο το κόμμα του προς τα δεξιά του. Το τι γίνεται προς τα αριστερά του δεν τον πολυαπασχολεί, είτε γιατί θεωρεί πως ό,τι έχασε από αριστερά το έχασε, πάει και τελείωσε, είτε γιατί τις απώλειες από αριστερά τις θεωρεί εκλογικά αμελητέες. Άλλωστε, αυτό έδειξαν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Πού είναι το μεγάλο εκλογικό κοινό για τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι προς το κέντρο και τα δεξιά. Είναι γνωστό πως ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε μεγάλο κόμμα παίρνοντας μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και κάποιο από παραδοσιακούς δεξιούς. Ούτε αυτό είναι πρωτότυπο. Το είχε κάνει και το ΠΑΣΟΚ (το 1981, το 1996 κτλ).

Ο κ. Τσίπρας αυτό επιχείρησε να κάνει με τον ανασχηματισμό και μένει να δούμε το αποτέλεσμα. Πάντως, η ασφαλέστερη μέθοδος αντίδρασης για την αντιπολίτευση, δεν είναι οι λοιδορίες για τα πρόσωπα που επέλεξε. Για παράδειγμα, τα ίδια έλεγαν κάποιοι και για τους πρώην ΠΑΣΟΚους που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το εκλογικό σώμα είχε άλλη άποψη: ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 35% και το ΠΑΣΟΚ βολοδέρνει μεταξύ του 4% και του 6%.

Επίσης, δεν είναι δυνατόν κάποια πρόσωπα να ήταν αξιόλογα σαν υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και αυτομάτως όταν γίνονται υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ να απαξιώνονται. Κάποιοι θυμούνται, για παράδειγμα, ότι η σημερινή υπουργός Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ήταν και υπουργός στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το 2009, με υφυπουργό την νυν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά!

Όσο για την κυρία Παπακώστα, και μόνο η διεύρυνση της πλειοψηφίας της Βουλής κατά μία ψήφο (εν όψει της Συμφωνίας των Πρεσπών και το παιχνίδι που παίζεται με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ του) είναι αρκετή.

Δεύτερον, επειδή καμιά διεύρυνση και κανένα πρόσωπο δεν αρκεί για να συγκρατήσει τις εκλογικές απώλειες, ο κ. Τσίπρας έχει ήδη εισέλθει στο δεύτερο μέρος του σχεδίου του, που περιγράφεται με τις λέξεις «τάξιμο» και «δόσιμο». Αυτό θα φανεί πιο καθαρά σε μια βδομάδα από σήμερα στη ΔΕΘ, αλλά και αργότερα, όταν θα καταρτιστεί ο Προϋπολογισμός.

Τότε, και η αντιπολίτευση θα καταλάβει ότι εκείνο το «χαρτί» της μείωσης των συντάξεων από 1-1-2019, στο οποίο τόσο έχει ποντάρει, είναι καμμένο.

Εν κατακλείδι, ο Τσίπρας δεν είναι τυχαίος πολιτικός και η στρατηγική του είναι πολυεπίπεδη και προσαρμοσμένη στις σημερινές ανάγκες. Το 2014 χρειαζόταν «ριζοσπαστισμό» για να καταλάβει την εξουσία. Σήμερα χρειάζεται άλλου είδους «προσαρμογή»για να την διατηρήσει ή, αν δε μπορέσει να τη διατηρήσει, για να μείνει τουλάχιστον ισχυρός στην αντιπολίτευση.

Ο Τσίπρας, και τότε και σήμερα, εφαρμόζει τη συνταγή που έχει αποδειχθεί αλάνθαστη: Οργανώνει την άμυνά του επιτιθέμενος. Κάνει αυτό που έχει πει ο Ναπολέων: «Είναι μεγάλο λάθος να περιμένεις να σου επιτεθούν». Και κάτι ακόμα. Ο παλιός αμερικανός υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ είχε πει: «Ποτέ μην υποθέτεις ότι ο αντίπαλός σου δεν θα κάνει αυτό που δεν θα έκανες εσύ». Φαίνεται, όμως, πως οι αντίπαλοι του Αλέξη αυτό δεν το έχουν καταλάβει…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *