Σκάκι - εξουσία

Η μανία της εξουσίας… – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ. Εκτός από το να ζητούν τρεις φορές την εβδομάδα εκλογές «για να απαλλαγεί η χώρα από τη θηλιά στον λαιμό της και τη σιδερένια μπάλα στο πόδι της», όπως ισχυρίζονται, κατηγορούν την κυβέρνηση ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία. «Έχει προσβληθεί», λένε, «από τον ιό της εξουσιομανίας!».

Και θα μπορούσε όλα τούτα να τα πάρει κανείς στα σοβαρά, αν δεν τα διακινούσαν δύο κόμματα που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, είτε για να αποκτήσουν την εξουσία, είτε για να μην τη χάσουν. Τώρα όλα αυτά ο κόσμος τα ακούει σαν ένα ωραίο καλαμπούρι.

Και μπορεί τα επιτελεία της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ να νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλιθίους, αλλά μήπως, λέω μήπως, μπορούν να μας αναφέρουν μία, μόνο μία περίπτωση που είτε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκαν από την εξουσία επειδή τους το ζητούσε επίμονα η αντιπολίτευση; Υπάρχει μία, έστω μία περίπτωση που παραιτήθηκαν επειδή αφουγκράστηκαν τη δυσφορία της κοινωνίας από τις πολιτικές που εφάρμοζαν και τα σκάνδαλα στα οποία είχαν εμπλακεί; Όσο και να ψάξει κανείς, δεν θα βρει ούτε μία!

Αντιθέτως, αν ψάξει θα βρει πολλές περιπτώσεις όπου και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είχαν στρογγυλοκαθίσει στις καρέκλες της εξουσίας και, παρά τη γενική κατακραυγή, δεν το κουνούσαν ρούπι. Προσπαθούσαν μάλιστα να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια παραμονής τους σε αυτήν με τακτικισμούς του χειρίστου είδους και με ύποπτα πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι.

Για του λόγου το αληθές, ας θυμίσουμε μερικές περιπτώσεις, τις πιο κραυγαλέες:

– Το ΠΑΣΟΚ το 1989 χτυπιόταν από παντού για τα σκάνδαλα. Έτσι, επινόησε τον περίφημο εκλογικό νόμο ν+1 για να δελεάσει την Αριστερά και να εμποδίσει τη ΝΔ να πάρει αυτοδυναμία. Δεν τα κατάφερε. Η Αριστερά δεν τσίμπησε, αλλά δυσκόλεψε τη Δεξιά η οποία, αν και πήρε πολύ υψηλό ποσοστό (46,9%), είχε πλειοψηφία μόνο μιας έδρας στη Βουλή.

Το 46,9% ήταν μικρότερο από το 54,3% του Καραμανλή το 1974 και από το 48,1% του Παπανδρέου το 1981. Και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου είχαν θηριώδεις πλειοψηφίες στο Κοινοβούλιο, ενώ ο Μητσοτάκης αγκομάχησε για να σχηματίσει κυβέρνηση.

– Από το 1990 έως το 1993 η ΝΔ κρατήθηκε στην εξουσία αλλά ήταν ένα κόμμα που σπαρασσόταν εσωτερικά με τις φράξιες να πολεμούν ανελέητα μεταξύ τους και να εκβιάζουν ωμά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος, για να μη χάσει την εξουσία, παζάρευε με τους εσωκομματικούς αντιπάλους του. Τότε το ΠΑΣΟΚ μία φορά την εβδομάδα απαιτούσε προσφυγή στις κάλπες αλλά η Ν.Δ. πάλευε με νύχια και με δόντια για να καθυστερήσει το μοιραίο.

– Από τα τέλη του 1995 μέχρι τον Γενάρη του 1996 ήταν ίσως η πιο εκφυλιστική περίοδος της Μεταπολίτευσης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε μάχη για τη ζωή του στην εντατική και τη χώρα κυβερνούσαν ένα τσούρμο άσχετοι (χαρτορίχτρες, ρασοφόροι, καφετζούδες). Οι υπουργοί που ξημεροβραδιάζονταν στο «Ωνάσειο» αρνούνταν να του υποδείξουν τον δρόμο της παραίτησης.

Το έκανε τελικώς ο Γιώργος Παπανδρέου. Αντί για κυβερνητική δράση είχαμε τα ιατρικά ανακοινωθέντα για την πορεία της υγείας του τότε πρωθυπουργού. Με αυτά ξεκινούσαν τα δελτία των οκτώ. Τότε η Ν.Δ. ζητούσε μετ’ επιτάσεως εκλογές, με το ΠΑΣΟΚ να σφυρίζει αδιάφορα.

– Από το 1996 μέχρι και το 2004 κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ, αλλά ήταν δύο κόμματα στη συσκευασία του ενός. Οι εκσυγχρονιστές γνώριζαν τις δραστηριότητες του Άκη Τσοχατζόπουλου, αλλά δεν έκαναν τίποτε για να τις σταματήσουν γιατί ο Τσοχατζόπουλος είχε υπό τον έλεγχό του το μισό κόμμα. Αργότερα είπαν πως αν επέλεγαν τη ρήξη θα είχαμε διάσπαση, πτώση της κυβέρνησης και υπονόμευση της προσπάθειας για ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Δηλαδή, «για το ευρώ, ρε γαμώτο!». Πολλοί πάντως το είδαν αλλιώς: «Για την εξουσία, ρε γαμώτο!»

– Οι εκλογές του 2000 κρίθηκαν κυριολεκτικά στον πόντο. Η διαφορά ήταν περίπου 70.000 ψήφοι. Η ηττημένη Ν.Δ εξέφρασε ισχυρές επιφυλάξεις για το αποτέλεσμα. Τα δεξιά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν το ΠΑΣΟΚ ότι χρησιμοποίησε βρόμικες μεθόδους προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.

– Το 2007, και αφού είχαν προηγηθεί οι φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και την Κρήτη, η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές μοιράζοντας επιταγές σε όποιον δήλωνε πυρόπληκτος κι ας ζούσε χιλιόμετρα μακριά από τις εστίες.

– Το 2009 θριάμβευσε το ΠΑΣΟΚ με τη γνωστή πλέον υπόσχεση ότι… «λεφτά υπάρχουν».

Συμπέρασμα; Τα μεγάλα κόμματα δεν είναι φιλανθρωπικά σωματεία, ούτε εξωραϊστικοί σύλλογοι, ούτε φιλοπρόοδοι όμιλοι. Τα μεγάλα κόμματα το μόνο που θέλουν είναι η εξουσία για να εφαρμόσουν τη στρατηγική τους και φυσικά για να επωφεληθούν από αυτήν. Οπότε, τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΚΙΝΑΛ ας αφήσουν κατά μέρος τα φληναφήματα. Ας συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι δεν είναι πια οι μοναδικοί ιδιοκτήτες της χώρας. Άλλωστε έχουν τόσο, μα τόσο κακόφημο παρελθόν…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *