Τουρκία - Αγία Σοφία

Αυτή είναι η Τουρκία… – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Όλοι μας παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις κρίσιμες διαστάσεις που έχει πάρει η υπόθεση με τη σύλληψη στον Έβρο των δύο Ελλήνων στρατιωτικών από Τούρκους στρατιώτες, καθώς η Άγκυρα αποφάσισε να τους προφυλακίσει μέχρι να δικαστούν για παράνομη είσοδο σε απαγορευμένη ζώνη.

Αυτό είναι το τελευταίο από μία σειρά προκλητικών γεγονότων από την πλευρά της Τουρκίας. Εμείς όλοι σχολιάζουμε με αποτροπιασμό την επιθετικότητα της γείτονος. Και καλά κάνουμε! Η Τουρκία έκανε παλαιότερα στρατιωτική επέμβαση στο Ιράκ. Τώρα επίθεση στη Συρία. Η παγκόσμια κοινότητα σιωπά, πράγμα που σημαίνει πως ή έχει δώσει «άδεια πολέμου» στη μικρή αυτή υπερδύναμη ή κάνει τα στραβά μάτια.

Η Τουρκία αμφισβητεί τη συνθήκη της Λωζάνης. Για την Τουρκία το Αιγαίο είναι τουρκικό έδαφος και βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή. Για τον επίδοξο «σουλτάνο» Ερντογάν, το Αιγαίο μπορεί να μην είναι ένα θέμα άμεσης προτεραιότητας, αλλά σίγουρα βρίσκεται στην ατζέντα της εξωτερικής του πολιτικής και σ’ αυτό συμφωνεί και η πλευρά που τον αντιπολιτεύεται.

Σε έναν κόσμο που τα νήματα των μικρών κρατών κινούνται ξεκάθαρα από τις γνωστές υπερδυνάμεις και δεν έχουν -ή έχουν ελάχιστα- περιθώρια αυτονομίας, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι αλλοπρόσαλλη. Τα μικρά κράτη, με αντίτιμο την ανεξαρτησία τους, πρέπει να ενταχθούν κάπου. Αυτό δείχνει τουλάχιστον η ιστορία. Είδαμε τι έγινε με τις πρώην ανατολικές χώρες. Έφυγαν από το ένα στρατόπεδο για να πάνε στο άλλο. Καμία δεν θέλησε να μείνει ουδέτερη και ανεξάρτητη.

Η Τουρκία του Ερντογάν θέλει να είναι κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που εμείς, ανιστόρητα και υποτιμητικά, τη λέμε «Τουρκοκρατία» (Για την ιστορία η Τουρκία έγινε κράτος στις 29 Οκτωβρίου 1923). Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην ακμή της ήταν ο φόβος και ο τρόμος της Δύσης. Τα νότια σύνορά της άρχιζαν από το Αλγέρι και τέλειωναν στην Υεμένη. Στα βόρεια σύνορά της ξεκινούσε από την Ουγγαρία, περνούσε κάτω από το Κίεβο για να καταλήξει στην Κασπία Θάλασσα.

Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την έκοψαν σε κομμάτια σαν πίτσα. Το μεγαλύτερο μέρος το καταβρόχθισαν η Γαλλία και η Αγγλία και το μικρότερο κομμάτι πήγε σε Ιταλία και Ισπανία. Ό,τι απέμεινε έγινε η σημερινή Τουρκία από τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Η επέκταση του Τουρκικού κράτους, λοιπόν, είναι ένα από τα στοιχεία της εξωτερικής πολιτικής του Ερντογάν. Δεν μπορεί όμως να διεκδικήσει όλες τις «χαμένες πατρίδες» με την πρώτη. Η Τουρκία είναι μια χώρα 90 εκατ. κατοίκων και βρίσκεται στη 16η θέση των παγκόσμιων δυνάμεων. Ανταγωνίζεται με επιτυχία την Κίνα στην
Αφρική. Επεκτείνεται ταχύτατα προς την Ασία. Έχει δημιουργήσει ένα πολυσύνθετο οικονομικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό δίκτυο στα Βαλκάνια.

Απέναντι λοιπόν σε αυτήν την περιφερειακή δύναμη με την επιθετική συμπεριφορά, ποια είναι η ελληνική πολιτική; Αν κρίνουμε από τον χειρισμό των Ιμίων, είναι αυτοκαταστροφική! Και πριν από 22 χρόνια θα είχαμε πόλεμο με την Τουρκία. Τη γλυτώσαμε παρά τρίχα έπειτα από παρέμβαση των ΗΠΑ. Και τότε έγινε μια συμφωνία. Στους δύο ξερόβραχους δεν θα ανεμίσει ούτε ελληνική, ούτε τουρκική σημαία. Καμία πρόκληση δεν θα υπάρξει, ούτε από εδώ, ούτε από εκεί.

Ας κρατήσει κάθε πλευρά την άποψή της. Αλλά η επιθετική πολιτική του Ερντογάν δεν είναι μόνο εκτός συνόρων. Στο εσωτερικό της χώρας ασκείται κρατική τρομοκρατία. Έχει φυλακίσει περισσότερους από πενήντα χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Πέταξε έξω από το Δημόσιο 169.000 υπαλλήλους και από αυτούς δικάζονται οι 94.000.

Είναι πολλές οι καταγγελίες για εξαφανίσεις και βασανιστήρια. Έντεκα βουλευτές του κουρδικού κόμματος και
ένας βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι στη φυλακή. 22.000 εκπαιδευτικοί έχασαν την άδεια διδασκαλίας και 4.000 δικαστές και εισαγγελείς καθαιρέθηκαν. Πέντε χιλιάδες ακαδημαϊκοί απολύθηκαν. Τέθηκαν εκτός νόμου 48 Κέντρα Υγείας, 2.325 σχολεία, 15 ιδιωτικά Πανεπιστήμια και 19 εργατικά συνδικάτα.

Απαγορεύτηκε η λειτουργία 150 εκδοτικών οίκων και 174 δημοσιογράφοι βρίσκονται στη φυλακή. Από περίπου 900 δημοσιογράφους αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης επαγγέλματος. Αυτά ενδεικτικά, για να μην πάμε στους δήμους των κουρδικών περιοχών, που τέθηκαν υπό άμεσο κυβερνητικό έλεγχο.

Και έρχομαι να ρωτήσω: Σε τι διαφέρει το καθεστώς Ερντογάν από μια δικτατορία; Και τελικά ποιος έκανε το πραγματικό πραξικόπημα; Μήπως ο ίδιος ο Ερντογάν; Μήπως έχουμε μια κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Εδώ πρέπει να θυμίσω πως η Ελλάδα, το 1969, δύο χρόνια μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκεί πάρθηκε απόφαση από τον ΟΗΕ, που αποκλείει τις χώρες που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα από όλους τους διεθνείς οργανισμούς.

Να θυμίσω επίσης πως την καταγγελία κατά της Ελλάδας, ως χώρας βασανιστηρίων, την έκαναν τα σκανδιναβικά κράτη. Κατά την άποψή μου, λοιπόν, για να βελτιώσει η Ελλάδα τις σχέσεις με την Τουρκία, μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Να καταγγείλει σε όλους τους αρμόδιους διεθνείς φορείς τον «σουλτάνο» Ερντογάν και το απάνθρωπο καθεστώς που έχει επιβάλει στη χώρα του.

Θα μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε και να λύσουμε οριστικά τα προβλήματα και τις διαφορές μας, μόνο αν διαπραγματευτούμε με μια δημοκρατική Τουρκία. Αν ποτέ γίνει…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *