Ελληνική και Βυζαντινή Σημαία

Αθήνα Τεχεράνη ένα τσιγάρο δρόμος – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Εκτός από το Μακεδονικό και το Κυπριακό, προβλήματα που σέρνονται, μας ταλανίζουν εδώ και χρόνια και παραμένουν άλυτα, υπάρχει και ένα ακόμα… εθνικό πρόβλημα που μας ταλαιπωρεί και απασχολεί το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία: Οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας.

Η ιστορία λέει πως κανένα κόμμα δεν είχε βγάλει το συγκεκριμένο θέμα σε δημόσια συζήτηση μέχρι το 1974. Η Δεξιά υπηρετούσε το αφήγημα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» και οτιδήποτε το αμφισβητούσε συναντούσε την κάθετη αντίδρασή της. Το Κέντρο, αν και είχε στους κόλπους του, πριν τη δικτατορία, φιλελεύθερες πτέρυγες, δεν τόλμησε να υιοθετήσει προοδευτικές απόψεις. Δεν τόλμησε να διακινδυνεύσει ρήξη με την ιεραρχία γιατί η δύναμή της ήταν πολύ μεγάλη.

Η θέση της Κομμουνιστικής Αριστεράς την ίδια περίοδο ήταν σαφής, όμως δεν μπορούσε να επηρεάσει τα πράγματα και αυτό γιατί το ΚΚΕ, το ένα κομμάτι της αριστεράς, ήταν στην παρανομία, ενώ η ΕΔΑ, το άλλο της κομμάτι, προσπαθούσε να επιβιώσει σε δύσκολες συνθήκες.

Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου το 1974 μπήκε ορμητικά το ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό παιχνίδι. Στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ υπήρχαν πράματα και θάματα: από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την αυτοδιαχείριση και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό μέχρι την έξοδο από το ΝΑΤΟ. Φυσικά και ο χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας.

Βέβαια, λίγο πριν από τις εκλογές του 1981, στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ οι μεγαλοστομίες περί σοσιαλισμού και απεξάρτησης από τους διεθνείς οργανισμούς του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (ΕΟΚ, ΝΑΤΟ) είχαν υποχωρήσει ατάκτως. Όμως παρέμενε πάντα σε περίοπτη θέση το θέμα του χωρισμού Κράτους Εκκλησίας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάποιες μάχες δόθηκαν από τις πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, δεν άγγιξαν όμως τον πυρήνα του προβλήματος. Υπουργοί έγραφαν ιστορία και αποχωρούσαν από τις θέσεις τους (βλέπε Τρίτσης) και, σαν από θαύμα, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου τα έβρισκε με τον τότε αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ.

Μετά ήρθε ο Κώστας Σημίτης. Αυτός συγκρούστηκε με την ηγεσία της Ιεραρχίας για τις ταυτότητες, δεν αναδιπλώθηκε, προς τιμήν του, ωστόσο, αν και αγνωστικιστής, φοβήθηκε και αυτός να προχωρήσει επί της ουσίας. Το μισό κόμμα του ούτε που ήθελε να ακούσει για χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας.

Ο χωρισμός κράτους και εκκλησίας υπήρχε και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί πίστεψαν ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» δεν θα διστάσει. Τζίφος! Και πάλι τζίφος! Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αν και δηλωμένος άθεος, προτίμησε με τη στάση του να εξευμενίσει τα πράγματα παρά να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες που θα δυσαρεστούσαν την Ιεραρχία και θα την έφερναν απέναντι στην κυβέρνησή του.

Ας μη ξεχνάμε ότι μέλος της κυβέρνησης είναι και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, κόμμα που έχει ισχυρούς δεσμούς με τους δεσποτάδες. Ακόμη και στην πρόταση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει τη σχέση Κράτους – Εκκλησίας με εξαιρετικά δειλό τρόπο.

Τελευταίο παράδειγμα είναι το… θαύμα που έγινε με τη διακήρυξη του νεοϊδρυθέντος κόμματος «Κίνημα Αλλαγής». Στο αρχικό σχέδιο υπήρχε αναφορά για τον πλήρη διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, αλλά στο κείμενο που ψηφίστηκε (;) στο συνέδριο η φράση αντικαταστάθηκε με τη σαφώς αναιμική «υποστηρίζουμε τους διακριτούς ρόλους στις σχέσεις Κράτους Εκκλησίας».

Πώς, λοιπόν, να μη ξεσαλώνουν οι διάφοροι ακροδεξιοί ιεράρχες; Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, νιώθουν δυνατοί και ανίκητοι. Και για να ενισχυθεί η αλαζονεία τους ήρθε και η απόφαση του ΣτΕ για το μάθημα των Θρησκευτικών.

Εμείς τι να πούμε; Αθήνα-Τεχεράνη, ένα τσιγάρο δρόμος.

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *