Κόκκινος κουμπαράς

«Έχω έναν κουμπαρά…» – ΗΧΩλόγιο

Στα πιο απρόσιτα ράφια της βιβλιοθήκης, αγαπημένοι μου, πίσω από μια στοίβα πολυχρησιμοποιημένων τόμων της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα, έχω καλά κρυμμένο έναν κουμπαρά. Δεν είναι ένας κουμπαράς τυχαίος, από αυτούς που πωλούσαν κάποτε στα ψιλικατζίδικα. Είναι ένας κουμπαράς με κύρος, σε χρώμα αστραφτερό κόκκινο, από βαρύ, μασίφ μέταλλο, με λαβή ασημί και δυο σχισμές αινιγματικές: μια παραλληλόγραμμη στο επάνω μέρος για τα κέρματα και μια στρογγυλή για τα χαρτονομίσματα στο πλάι.

Τον έχω εκεί, προστατευμένο, μαζί με άλλα μικροαντικείμενα που έχουν γλιτώσει από αλλαγές διακόσμησης και μετακομίσεις, αποχωρισμούς, θύελλες και σαρώματα. Έχω έναν κουμπαρά, αγαπημένοι μου, βαρύ σαν τρόπαιο και σαν Ιστορία: είναι το βραβείο που μόνη κατέκτησα. Το πρώτο και το μοναδικό πράγμα που κέρδισα από το γράψιμο, μαζί με κάποιες δραχμές. Πόσες; Ε, πού να θυμάμαι πόσες… έχει περάσει καιρός και καιρός από τότε. Ίσως λίγα κατοστάρικα, κατατεθειμένα σε ένα βαθύ μπλε βιβλιάριο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Ναι, είχε βραβευτεί πριν χρόνια η έκθεση ιδεών μου για την αποταμίευση στο σχολείο, κάποια μέρα σαν τη σημερινή, 31 Οκτωβρίου, αφιερωμένη στην αποταμίευση. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αγαπημένοι μου, από εκεί ξεκινά το κακό γιατί, εδώ που τα λέμε, θέμα παιδείας είναι όλα τελικά. «Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι», «Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», «Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε», «Σταλαγματιά, σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά», ο εργατικός μέρμηγκας κι ο ελαφρόμυαλος και γλεντζές τζίτζικας.

Όλα αυτά τα στερεότυπα επιχειρημάτων επιστράτευσα τότε, πιτσιρίκα, τάχα μου ξύπνια, για την έκθεση. Και μπορεί να μου χάρισαν το πρώτο βραβείο αλλά, τελικά, μάλλον αποδείχτηκαν έωλα και λίγα για τη συνέχεια. Ποια αποταμίευση και πράσινα άλογα και ποιος μέρμηγκας; Ο τζίτζικας, ναι, ναι, ο τζίτζικας, αυτός κι αν είναι πρότυπο. Όχι ο μέρμηγκας, που ξεσκίζεται ο έρμος στη δουλειά. Ο τζίτζικας, τελικά, αγαπημένοι μου, μάλλον τον αδικούσε το σενάριο.

Επί σκοπώ και με πρόθεση μας αποκρύφτηκε η πραγματικότητα και έτσι δόθηκαν λάθος ερεθίσματα και λάθος μηνύματα σε μια γενιά ολόκληρη. Ουδείς μας μίλησε για την Ελβετία και τις χάρες της, για τις εξωχώριες χωρίς στεναχώριες, για τη στενή σχέση δημόσιου και ιδιωτικού ταμείου, για την κομματική ένταξη ως οικονομικό μέγεθος. Και έτσι, απόμεινε εντός μας καταγεγραμμένη η «αποταμίευση», αγαπημένοι μου! Μια λέξη κενή, ρομαντική και μπανάλ, για την 31η Οκτωβρίου, μια ακόμη παγκόσμια μέρα μέσα σε τόσες. Αντ’ αυτής, η λέξη «επιβίωση» αποδείχτηκε στις μέρες μας ισχυρότερη. Πώς να τολμήσει δάσκαλος σήμερα να ζητήσει από τους μαθητές να γράψουν για κάτι που δεν ξέρουν, για κάτι που δεν υπάρχει;

Απόμεινε κι ο δικός μου ο κόκκινος κουμπαράς κλειστός -τρόπαιο κι ανάμνηση προϊστορική- εκεί, στο πάνω-πάνω ράφι της βιβλιοθήκης. Σκέφτομαι πολλές φορές τι να τον κάνω; Πώς να τον αξιοποιήσω; Ούτε ανθοδοχείο, ούτε τασάκι γίνεται. Άσε που, έτσι βαρύς, μπορεί ν’ αποδειχθεί κι επικίνδυνος και να ανοίξει κανένα κεφάλι σε καβγά που μπορεί να προκύψει αν ανάψουν τα αίματα. Δεν έχω, βλέπετε, και τα κλειδάκια του. Επίσης, δεν υπάρχει καν Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, πάει, το κατάπιε το κήτος κι αυτό, σαν τον Ιωνά, μαζί με την αποταμίευση.

Έτσι δεν μπορώ να ελπίζω πως ίσως κάποιος υπάλληλος στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο τα ‘χει κρατημένα τα κλειδάκια (αυτό προέβλεπε ο κανονισμός). Τώρα με την οικονομική κρίση που με δέρνει, καλό θα ήταν να μπορούσα να βρω κάποιον να μου τον ανοίξει. Σαν να θυμάμαι πως είχα βάλει ένα χαρτονόμισμα των εκατό δραχμών στα κάλαντα του 196… Ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα.

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *